Category Archives: ALL en de behandeling

Informatie over de ziekte acute lymfatische leukemie en de behandeling hiervan

Dag 545-632 12 mei t/m 7 augustus Geen bericht is goed bericht

Geen bericht is goed bericht! Er was de laatste maanden ook weinig te melden. Nu dus wel een blog omdat er toch het een en ander is gebeurd.

In het tweede jaar van de behandeling is het doel om de waardes van de leuco’s (witte bloedcellen) tussen 2 en 3 te houden. Xena d’r leuco’s zijn al maanden te hoog. Om het beenmerg te onderdrukken moesten dus steeds de chemo’s verhoogd worden. Eerst de wekelijkse MTX, maar later ook de dagelijkse orale chemo 6-MP. Xena krijgt van deze laatste chemo ongeveer een tiende van hetgeen andere kinderen krijgen. Dit komt omdat zij een enzym mist die ervoor zorgt dat deze chemo in het lijf wordt afgebroken. Hier zijn ze ruim een jaar geleden achter gekomen toen Xena steeds heel erg dipte met haar bloedwaardes terwijl dat eigenlijk tijdens die fase van het protocol niet normaal is. De oncologe van Xena had dit eerder meegemaakt en uit een bloedonderzoek is toen deze mutatie gekomen.

Omdat ophoging van de MTX niet het gewenste effect had, is toen besloten om de 6-MP ook te verhogen. Begonnen we met 7,5 mg per dag, 2 maanden later was dat 15 mg. Dat ging goed tot ruim een week geleden.

Sinds de schoolvakantie begonnen is, is Xena ziek. Het begon met een ontstoken teen. Deze teen was al twee weken rood, maar ineens op een donderdag werd deze teen heel pijnlijk en was er duidelijk een ontsteking zichtbaar. Na overleg met het VU, konden we ’s avonds laat bij de spoedpost van het KG terecht. Ze zou die avond bij Maartje gaan slapen, maar helaas ging dat niet meer door, het was wel fijn dat zij mee was naar het ziekenhuis, beetje afleiding voor Xena. Er was sprake dat er gesneden moest worden in die teen, maar omdat we ’s maandags naar het VU moesten, zou een chirurg daar naar kijken. Met een kuur antibiotica voor een week mochten we weer naar huis, wel moest zij stoppen met de orale chemo. Helaas voelde zij zich van deze kuur flink beroerd. Gelukkig hoefde er niet in de teen gesneden te worden, de antibiotica moest zijn werk gaan doen. Er werd weer gestart met de orale chemo.

Terwijl ze nog bezig was met deze kuur Augmentin begon ze te hoesten, in het VU is daar nog naar geluisterd maar de longen waren schoon. In het weekend voelde Xena duidelijk borrelen in haar rechterlong. ’s Maandags had Xena verhoging en werd borrelen erger, ook was zij al die weken al enorm moe. Contact opgenomen met VU en na overleg weer naar het Kennemer Gasthuis. Kinderarts hoorde ook wel iets en liet uit voorzorg een röntgenfoto van haar longen maken en een bloedonderzoek. Röntgen toonde geen ontsteking aan en ook uit het bloed kwam niet duidelijk iets. Voor het hoesten kreeg zij codeïne. De volgende dag kreeg Xena haar MTX in het KG, weer werd er geluisterd en ook deze kinderarts hoorde in haar longen geborrel, maar ja wederom niet heel duidelijk.

Die avond gaf ik Xena voordat ik ga slapen een kus en ik voelde eigenlijk direct dat ze koorts had. Bij koorts moet je altijd bellen met het VU. Aankleden, tas mee voor de zekerheid en rond middernacht waren wij bij de SEH in het VU. De dienstdoende arts hoorde nu in beide longen geborrel. Omdat de kuur antibiotica die zij net had gekregen ook helpt bij luchtweginfecties, dacht men nu aan een infectie veroorzaakt door een bacterie die niet gevoelig is voor deze AB, deze mycoplasma komt vaker voor bij tieners met verminderde weerstand. Omdat haar bloedwaardes die maandag nog hoog waren, hoefde we niet te blijven maar mochten we naar huis met een andere AB-kuur van 3 dagen. Sanne, verpleegkundige van 9B, een van onze favorieten, had gehoord dat wij op de SEH waren en kwam al de eerste gift AB brengen, zodat Xena direct kon starten. Dank je wel nog Sanne, heel lief! Rond half drie ’s nachts waren we weer thuis. Donderdag belde de vervangende oncologe om te vragen hoe het ging. Eigenlijk voelde Xena zich nog hetzelfde, geen koorts maar wel verhoging, het borrelen en hoesten nog aanwezig en moe, lamlendig. Tot niks in staat. Vrijdag toch maar weer gebeld en na overleg weer richting VU. Bij het lichamelijk onderzoek was nog duidelijk slijm in de longen te horen, voor de zekerheid werd er wederom een bloedonderzoek gedaan. Tevens werd er bloed afgenomen om de IgG-waarde te bepalen. Tot grote verbazing van de artsen waren haar bloedwaardes enorm gekelderd, ze was ineens neutropeen (totaal geen afweer meer). Haar neutro’s waren zelfs 0,18. Dit maakte het verhaal toch anders. Alle chemo’s en medicijnen moesten direct gestopt worden en bij koorts direct komen voor opname. Omdat ze al twee AB-kuren had gekregen en ze niet opknapte, ging de artsen er nu vanuit dat er sprake was van een virus. En daar is weinig tegen te doen, dat heeft tijd nodig.

’s Maandags belde onze eigen oncologe op om te vragen hoe het ging. We moesten bloed prikken en daaruit kwam dat er een lichte verbetering was maar nog steeds neutropeen. De MTX van dinsdag kwam te vervallen en nog steeds niet starten met de 6-MP. Het lijf had duidelijk rust nodig. De IgG-waarde was nog niet bekend, dus woensdag opnieuw telefonisch contact. Deze waarde bleek inderdaad laag te zijn, dus donderdag werden wij weer verwacht in het VU voor een gamma-globulinetransfusie. De hoop is dat door deze transfusie haar weerstand weer een beetje opgekrikt zal worden. De eerste dagen merkten we daar weinig van maar sinds afgelopen zondag gaat het met kleine stapjes vooruit.

Maandag was het weer tijd voor haar 3-wekelijkse afspraak met de oncologe in het VU. Haar bloedwaardes waren weer gestegen, leuco’s 3,8 dus chemo’s konden weer gestart worden en zelfs weer op 130% en de 6-MP ook weer op 15 mg per dag. Haar longen waren schoon.

Het was om meerdere redenen een belangrijke dag. Vlak voordat Xena ziek werd, hadden wij toestemming gekregen om een paar dagen op vakantie te gaan. Door alle ellende van de afgelopen weken was dit erg dubieus geworden. Omdat haar bloedwaardes nu weer stabiel zijn en ze zich toch iets beter voelt, vindt haar arts het zelfs een heel goed plan als wij op vakantie gaan. Er viel toch wel een last van Xena d’r schouders. Ze heeft enorm hard gewerkt op school, verzuimt nauwelijks ondanks haar ziekte, een heel mooi rapport, toen het tijd werd om te gaan genieten van de vakantie, werd ze ziek. Het weer werkte ook niet mee en als het al lekker weer was, dan lag zij ziek op bed. Voor haar verjaardag had zij een speciaal dagje weg gekregen, dat ik heb moeten annuleren. Ze kon niet naar de feestweek, afspraakjes moesten afgezegd worden, kortom erg verdrietig allemaal.

Door deze vakantie kunnen we hopelijk alle vier even bijtanken en genieten van een andere omgeving.

Zorgen zullen er echter blijven. Doordat Xena meedoet aan een studie, hadden wij al gehoord dat zij behoorlijk last heeft van botontkalking. Dit komt door het medicijn dexamethason dat zij elke drie weken 5 dagen moet slikken, het vormt een belangrijk onderdeel in de behandeling tegen leukemie. Omdat Xena veel pijn in haar benen heeft, kon dit duiden op botnecrose. Drie weken geleden heeft Xena een MRI gehad en maandag hebben we gehoord dat er duidelijk botnecrose te zien is. Kinderen/jongeren maken tot ongeveer hun 23ste nog bot aan, dus botontkalking kan nog herstellen maar als het bot echt afgestorven is dan wordt dat moeilijker. Omdat het door beide benen zit en kleine plekjes zijn, hoeven we niet bang te zijn dat het been ineens zal breken. Wel moet Xena voorzichtig zijn. De grote vraag was hoe moesten we nu verder. Er is in het team besloten dat de behandeling van leukemie de voorkeur verdient en we doorgaan met de dexamethason. Elke drie weken wordt er opnieuw geëvalueerd hoe het met de pijn is en of Xena nog kan lopen. Afhankelijk daarvan wordt een beslissing genomen wel of niet dexa. Komende vrijdag is de laatste dag van deze dexa-periode, daarna nog 5 keer.

De afgelopen weken zijn wij weer met beide benen op de grond terecht gekomen. Xena d’r ziekte was onderdeel van ons leven geworden. Je stond er niet meer elk uur, elke dag bij stil dat we met een levensbedreigende ziekte te maken hebben. Je weet het wel maar het was een beetje naar de achtergrond geslopen. De angst is weer in volle hevigheid teruggekomen. De behandeling duurt nog 4 maanden, maar de laatste loodjes wegen zwaar.

Ondertussen is Marcel volop in training voor de marathon. Hij loopt inmiddels 5x per week. We hebben de afgelopen maanden nog een paar mooie acties gehad, waarover ik in een apart blog later nog meer zal schrijven. De teller staat nu op € 20.400, een geweldig bedrag. Toch hoop ik dat we nog meer geld op zullen halen. De afgelopen periode is weer duidelijk geworden hoe belangrijk onderzoek is. Bijvoorbeeld naar de gevolgen van dexamethason is weinig onderzoek gedaan, er is dus weinig vergelijkingsmateriaal. We willen daarom proberen om de laatste drie maanden toch nog extra geld in te zamelen. Elke euro is welkom www.marcelforkika.nl.

We gaan nu eerst vakantie vieren. Xena moet deze zware kuurweek nog door en dan kan ze hopelijk gaan genieten. We gaan de zon opzoeken. Er komt iemand in huis om voor onze huisdieren en de planten ed te zorgen, dus daar hoeven we ons ook geen zorgen over te maken.

De olympische spelen zijn in volle gang. We genieten van de sporters en hun verhalen, maar vechten tegen kanker is topsport en eigenlijk verdienen Xena en haar lotgenoten allemaal een gouden medaille.

Ik wens een ieder nog een paar weken van zon, zodra er weer iets te melden is, dan laat ik jullie dat weten.

Liefs,

xAnja

Dag 544 (11 mei 2012) QLIM-studie

Vandaag moesten wij al heel vroeg op pad omdat wij om half negen verwacht werden in het VU voor de QLIM-studie. De taxi-chauffeur was op tijd maar ik herkende hem al gelijk. Wij hebben hem al eerder als chauffeur gehad en toen wist ik al dat het beter was als hij met pensioen zou gaan. Geen gevaarlijke chauffeur maar een hork, dus toch ingestapt en maar hopen dat het toen een vergissing was.

Helaas, het was nog steeds een echte hork. Eigenlijk openen alle chauffeurs wel de autodeur voor je en helpen je instappen en soms reiken ze zelfs de autogordel aan. Deze man bleef gewoon lekker zitten en er kon met moeite een goedemorgen van af.

De muziek stond op standje oorverdovend en hij nam de drempels in ons dorp alsof hij in een race-auto zat, we werden gelanceerd. Uiteraard heb ik gevraagd of hij zachter wilde rijden en of de radio ook wat zachter kon, maar dat haalde niet veel uit. In de file met je voet op de koppeling, is ook erg onprettig als passagier. Aangekomen bij het VU bleef hij wederom zitten en was ik kotsmisselijk en mijn hoofdpijn extreem. Ik heb toen besloten om een klacht over deze man in te dienen, als je je niet realiseert dat als je passagiers bij een ziekenhuis moet afzetten dat je met patiënten te maken hebt, dan heb je het verkeerde beroep gekozen. Gelukkig hadden wij op de terugweg weer een topper als chauffeur.

Xena moest als eerste bloed laten afnemen, niet via de PAC maar dit keer via de arm. Daarna door naar de psycholoog voor allerlei vragenlijsten en om een broodje te eten, want Xena moest nuchter zijn voor bloedafname (en ik ben dan uiteraard solidair).

Na de vragenlijsten stond de DEXA-scan op het programma. Voor het onderzoek interessant maar voor ons nu bijna van ‘levensbelang’. Bij de eerste DEXA-scan begin januari was al zichtbaar dat Xena behoorlijke botontkalking heeft (ruim onder de norm). Gezien haar klachten kan deze scan als vergelijkingsmateriaal dienen. Ik heb begrepen dat botnecrose alleen met een MRI aangetoond kan worden, maar deze scan geeft wel waardes aan die belangrijk kunnen zijn. De onderzoekster zal ervoor zorgen dat de kinderartsen maandag al de uitslag hebben.

Na de scan was het tijd voor de spierkrachtmetingen. De onderzoekster merkte al dat Xena sterker was geworden en de onderzoeksresultaten wezen dat ook uit. Heerlijk om te horen.

Tot slot naar de long/fietstest. Hiermee kunnen ze de o.a. conditie en longinhoud bepalen. De resultaten van januari konden niet vergeleken worden maar haar scores waren hoog, dus ook hier heel duidelijk een verbetering ten opzichte van januari. Wij merken zelf ook dat Xena d’r conditie vooruit gaat, dat ze sterker is geworden. Het sporten met haar personal trainer werpt dus duidelijk vruchten af. Weer een stapje voorwaarts.

Het was voor Xena een pittig dagje, hard werken, toen wij dan ook in de middag thuiskwamen, hebben we niet veel meer gedaan.

Ik merk sowieso dat ik aardig aan het einde van mijn latijn ben. Ik ben moe, moe van mijn eigen pijn, de dagelijkse hoofdpijn, de migraine, van de zorgen om de gezondheid van Xena, intens verdrietig door de angst in de ogen van mijn kanjer, de onbezorgdheid die haar is afgenomen. Marcel heeft het heel druk op de zaak, daarnaast heeft hij de zorg voor mij en de meiden als ik een paar keer per week uitgeschakeld ben door de migraine. Het huishouden waarbij ik achter de feiten aanloop, maar ook zorgen over Dana, haar school enz. Kortom ik zit er doorheen. Doordat ik zo weinig energie heb, zie ik overal enorm tegenop en er is weinig ruimte voor ‘eigen dingen’. Ik probeer te doen wat ik moet doen, lach vriendelijk, ik zie er verzorgd uit, maar het kost steeds meer moeite. De rek is er even uit. Laten we hopen dat letterlijk en figuurlijk de zon gauw gaat schijnen.

‘s Avonds beleefden wij wel weer een mijlpaal. Xena heeft enkele weken geleden een nachtje bij mijn broer en schoonzus geslapen, nu gingen we weer een stapje verder, namelijk Xena is bij haar vriendin Isabel gaan slapen. Isabel woont een paar huizen verderop maar toch. Weer een stapje dichterbij een gewoon leven, ik ben heel trots op haar!

xAnja

Dag 550-553 (7 t/m 10 mei 2012) Pijn in been

De vakantie is voorbij en school dus weer begonnen, de regen komt met bakken uit de hemel, dus geen fietsweer.

Sinds een aantal dagen heeft Xena  pijn in haar been, haar rechteronderbeen is pijnlijk en het voelt weer net als de pijn die zij had voordat de diagnose gesteld werd. Dit heeft Xena wel eerder gehad maar dan wisselde het ook nog wel en duurde het niet zo lang. Dexa en vincristine is al weer wat langer geleden dus wat zou het nou kunnen zijn? Na het een paar dagen aangekeken te hebben, toch maar de oncologe gemaild met de vraag wat het zou kunnen zijn.

Toen de oncologe belde, zei ze eigenlijk gelijk al dat de angst dat de leukemie terug was, voor haar onnodig was. Op basis van de laatste bloeduitslagen was dat onwaarschijnlijk. Voor de zekerheid is er die dinsdagmiddag in het Kennemer Gasthuis nog wel een bloedonderzoek gedaan, maar dat bloedbeeld was ook keurig, dus geen aanwijzingen op een recidief. Een hele opluchting!

De oncologe denkt dat de pijn komt door de dexamethason. Dit medicijn kan botnecrose veroorzaken en dat is pijnlijk. Dit kun je alleen maar constateren door middel van een MRI en afhankelijk daarvan zal er een plan gemaakt moeten worden voor de verdere behandeling. Dit zou kunnen betekenen (tijdelijk) stoppen met de dexamethason of overstappen op prednison.

Volgende week maandag moeten wij weer voor de vincristine en MTX in het VU zijn. Afhankelijk hoe de klachten dan nog zijn, wordt er een afspraak gemaakt voor een MRI en besproken over het wel of niet innemen van de dexa voor die week. Vooralsnog heeft zij nog steeds pijn en zijn wij wel opgelucht dat het geen recidief is, maar het eventueel stoppen van de dexa baart ons zorgen. Dexa is echt een verschrikkelijk naar medicijn, een medicijn dat misschien wel het meest vervelende is van de hele behandeling, maar wel een medicijn dat heel belangrijk is voor de behandeling. Leukemiecellen houden niet van dexamethason en overleven het dan ook niet, hetgeen ook precies de bedoeling is.

De komende periode is het dus afwachten wat er moet gaan gebeuren. Ik heb vanaf het begin tegen Xena gezegd: “wij maken ons pas zorgen, als de artsen zeggen dat wij ons zorgen moeten maken’. Aan dit motto/deze mantra probeer ik mij maar te houden en kijken we niet te ver vooruit. We hebben er toch geen invloed op, maar spannend is het wel.

Morgen (vrijdag) worden wij al om half negen in het VU verwacht voor een evaluatiemoment van de QLIM-studie. Xena is helaas uitgeloot voor deze studie maar zij zit wel in de controlegroep. Nu komt dit wel heel goed uit want morgen zal er ook een DEXA-scan gemaakt worden. Hierop wordt oa de botdichtheid gemeten en heeft overigens niks te maken met het medicijn dexamethason. We weten al dat Xena behoorlijke botontkalking heeft ten gevolge van de dexamethason, misschien dat deze scan ook al wat inzicht geeft in haar pijnklachten. Tevens zullen er morgen weer diverse vragenlijsten ingevuld worden, bloedonderzoek, een spierspanningstest en een longinhoudtest. Kortom een druk dagje!

Zodra ik iets meer weet over die pijn in haar been, laat ik het weten!

xAnja

Dag 540-549 (27 april t/m 6 mei 2012) Meivakantie

De afgelopen week hadden de meiden vakantie en er stonden wat leuke dingen op het programma. Uiteraard Koninginnedag, maar ook een uitje naar de Apenheul.

Helaas was Xena nog steeds verkouden, benauwd en sliep slecht, dus hebben wij overlegd met de oncologe en zijn wij zondag nog naar het VU gegaan om naar haar longen te laten luisteren. Gelukkig waren haar longen schoon, dus het vermoeden was dat het om een virus ging. Later die week is in het Kennemer Gasthuis, toen zij haar chemo kreeg, nogmaals geluisterd en wederom waren haar longen schoon. Omdat zij geen neusspray meer mag (dit mag je namelijk niet langer dan een week gebruiken en Xena deze al twee weken gebruikte, oeps) was er weinig aan te doen, behalve stomen. Het is blijkbaar een hardnekkig virus want nog steeds is zij niet volledig van haar verkoudheid af.

Maandag was het Koninginnedag en voor slagerij Van Haaster in de Velserbroek mochten wij een kraam neerzetten. Deze kraam was beschikbaar gesteld door Marktkramenverhuur Kennemerland, echt helemaal top.  Om vijf uur waren wij al aanwezig, gelukkig hadden wij hulp van Karin en Harry en later ook Sandra (moeder van Casper), om de kraam te versieren en alle spulletjes uit te stallen. Ik moet zeggen dat het er erg gelikt uitzag, een echte eyecatcher. Rond achter uur kwam mijn nicht Esther en wat later ook Jeanine om te helpen met verkopen. Vanaf een uur of tien begon het echt wel druk te worden en moesten we hard werken. Jeanine sprak elke man aan om loten te kopen voor marcelforkika.nl en Esther en ik waren voor de kikaberen , polsbandjes en winkelwagenmuntjes. Het is overigens nog opvallend hoeveel mensen niet eens het fatsoen hebben om even te kijken of om iets terug te zeggen. Ik kan uiteraard niet in ieders portemonnee kijken, maar als je aangesproken wordt, kun je op zijn minst even vriendelijk teruglachen of nee dank je zeggen. Gelukkig waren de meeste mensen wel heel vriendelijk en bereid om tot een aankoop over te gaan of een donatie in de collectebus te stoppen. Vooral de polsbandjes gingen heel snel, het is natuurlijk ook een onmisbaar item als je er hip uit wilt zien, zeker gezien het EK en de Olympische Spelen.

Onze kraam op de Koninginnedag

 Ontroerend waren de reacties van kleine kinderen, die van hun eigen geld iets kochten en dan zeiden want het is toch voor zieke kindjes. Deze kids komen er wel, die hebben hun hart op de goede plek.

Xena heeft overigens flink wat ‘schaammomenten’ gekend die dag. Zeker toen ik achter de burgemeester aanholde, die zomaar aan mijn aandacht was ontglipt. Gelukkig kon hij toch nog even tijd vrijmaken en heeft hij zelfs een lot gekocht.

Onze Burgemeester

Onze burgemeester

In de Velserbroek is de Koninginnemarkt rond 12 uur wel afgelopen, dus om 13 uur waren we weer ingepakt. Thuis hebben we samen met Karin, Harry en Reinette de inkomsten geteld. Vriendin Isabel had rommeltjes verkocht en heeft de opbrengst eerlijk verdeeld, 1/3 voor haar reisje naar Londen, 1/3 voor Xena’s wensenpot en 1/3 voor Kika. Dat was dus al de eerste 50 euro, later kwam daar nog 225 euro voor de verkoop van polsbandjes, winkelwagenmuntjes, cupcakes en donaties bij. Voor 400 euro hebben we aan beren verkocht en Marcel heeft 350 euro opgehaald voor zijn loterij/Marcelforkika.nl. In totaal dus voor ruim € 1.000,– voor kika. Een geweldige opbrengst, wat het vroege opstaan meer dan waard was.

Het was die dag heerlijk weer, dus later in de tuin nog een paar uur gezeten.

Er zijn overigens nog voldoende kikaberen, sleutelhangers, winkelwagenmuntjes en polsbandjes verkrijgbaar, dus mocht je interesse hebben, laat het mij weten. Er zullen de komende tijd nog diverse locaties zijn waar ik die kikaberen ga verkopen dus hou dit blog en twitter in de gaten.

Dinsdag zijn wij naar het ziekenhuis geweest voor de chemo, dus die dag niet zo heel veel gedaan.

Woensdag was een bijzondere dag, want toen zijn wij (Xena, Dana en ik), samen met Karin, Daphne en Isabel en Monique met Jady naar de film Achtste Groepers huilen niet geweest. Ondanks dat ik de film al had gezien, was ik toch weer emotioneel en met mij eigenlijk de hele bioscoopzaal.  Op sommige momenten was het muisstil en na afloop bleef iedereen zitten tot de aftiteling afgelopen was. Het was fijn om dit met de vriendinnetjes van Xena mee te maken. Door de ziekte van Xena zijn haar vriendinnen ook terechtgekomen in een wereld die niet meer onbezorgd is.

Toevallig stond deze week in het programma De Reünie, de oude klas van Anke (het meisje waarover het boek gaat) en haar docent tevens schrijver van het boek Jacques Vriens , centraal. Een uitzending die absoluut de moeite waard is om terug te zien via uitzending gemist.

Na de film zijn we nog een hapje gaan eten bij De Toerist in Spaarndam, een fijne afsluiting van een bijzondere dag.

Donderdag zijn we met Esther, Mitzy, Lola en Vince naar de Apenheul geweest. Vince was jarig en dit was een leuk uitje voor hem en ons. Via twitter hadden wij laten weten dat wij in het park waren en Mitzy had zelfs een foto van de jarige job geplaatst. Groot was onze verbazing dan ook, toen ineens twee medewerksters van het park ons tegemoet kwamen, met in de ene hand een knuffeltje en in de andere de foto van Vince. Zij hadden de tweets gelezen en waren op hoop van zegen, tegen de stroom in door het park gaan lopen en hadden ons gevonden. Wat een ontzettende leuke verrassing voor Vince én geslaagde actie van De Apenheul.

Vince die een cadeautje kreeg

Gelukkig hadden wij hier wederom mooi weer en hebben wij een heerlijke dag gehad. Wat is het toch een mooi park en wat zijn apen leuke beesten.

Groepsfoto

Om Vince zijn verjaardag helemaal af te maken, zijn we nog in een pannenkoekenrestaurant gaan eten. Papa Mark , zijn oma en Marcel waren daar ook naar toe gekomen. Wederom een mooie afsluiting.

De rest van de vakantie hebben we rustig aan gedaan, want het waren drukke dagen. Zaterdagavond nog wel even bij Mieke, Bert, Mandy en Maud langs geweest, die terug waren gekomen van hun vakantie op Mallorca. Helaas had Mandy tijdens de heenreis hete thee over zich heengekregen dus haar vakantie begon in het ziekenhuis. De foto’s zagen er angstwekkend uit maar Mandy is ook een bikkel. Samen met Mieke en Bert nog wat acties doorgesproken voor kika. Het is hard werken die sponsoring, maar alles voor het goede doel (www.marcelforkika.nl)

xAnja