Dag 465 (12 februari 2012) Premiere Achtste Groepers huilen niet

Zondag waren wij uitgenodigd voor een van de vijf premières van de film Achtste Groepers huilen niet. Afgelopen zomer waren wij aanwezig bij de opnames van deze film waarbij Xena een kleine figurantenrol had en als je goed kijkt, zie je ook nog een flits van mij en van Xena d’r vriendin Isabel.

De opnames waren in een periode dat het helemaal niet zo goed ging met Xena. Voor Xena was het dan ook heel spannend om zichzelf terug te zien.

Wij moesten al om 11.15 uur in Helmond zijn, dus wij vertrokken al om 9 uur van huis. Omdat Isabel ook een dag bij de opnames was geweest, had Dana haar uitnodiging voor deze dag afgestaan aan haar. Zij wist dat ze Isabel hiermee een groot plezier zou doen.

In de hal van de bioscoop hadden we afgesproken met ouders en andere kanjers, die ook in de film meespelen. Die opnameperiode hebben we het heel gezellig met elkaar gehad, het was dan ook fijn om elkaar weer te zien.

Voordat de film begon, werden wij welkom geheten door iemand van het productiebedrijf (volgens mij). In de zaal zaten kinderen die nu op de school zitten waar ooit diegene waar het boek/film op is gebaseerd ook op zat en waar dus de schrijver Jacques Vriens les heeft gegeven. Ook waren er oud-klasgenoten en familieleden van haar in de zaal. Daarnaast waren wij, ouders en lotgenoten, aanwezig. Het was fijn om apart genoemd te worden.

Wat is het een prachtige film geworden. Ondanks dat het thema zwaar is,  is het geen zware film, je komt niet met een zwaarmoedig gevoel de zaal uit. We hebben erg gelachen, waren ontroerd, vertederd en ja ook erg emotioneel. Gelukkig had ik voldoende zakdoeken meegenomen, want die hadden we nodig. Er zaten zoveel herkenbare dingen in, voor mij was vooral de relatie tussen moeder en dochter (in het echt ook moeder en dochter) heel herkenbaar. De scene waarin moeder en dochter samen in het ziekenhuisbed lagen, was voor mij een enorm breekmoment, vanaf dat moment gingen de sluizen open. Ontelbare keren heb ik zo met Xena in bed gelegen. De bezorgdheid van moeder was ook voor de andere kanjermoeders heel herkenbaar. Het effect van dexa kwam goed terug in de film. Onze complimenten aan de hoofdrolspeelster Hanna Obbeek, die de rol zeer overtuigend speelt. Zij heeft voor de film zelfs haar eigen haar helemaal afgeschoren om het zo realistisch mogelijk te maken. Zoals ze zelf zegt: “ ik ben gezond en het groeit wel weer aan”.

Voor de insiders in de wereld van kinderkanker zijn er dingen die niet helemaal overeen komen met de werkelijkheid maar dat deed geen afbreuk aan de film.

Tijdens de opnames werd er heel liefdevol met het onderwerp en de kanjers omgegaan en dat is terug te zien in de film. De film geeft een kijkje in onze wereld, alleen hopen wij dat ‘onze film’ een andere einde heeft.

Na afloop van de film werd een deel van de cast naar voren geroepen, inclusief de regisseur Dennis Bots en de schrijver Jacques Vriens. Johanna ter Steege (moeder in de film) had nog een speciaal dankwoord voor ons, ouders en kanjers, voor onze hulp en aanwezigheid tijdens het filmen. Zo ongelooflijk lief. Jacques Vriens noemde de film een monument voor zijn leerling Anke/Akkie en voor alle Akkies van deze tijd, mooie woorden. Wat zo zien wij het ook.

Na het vragenrondje konden er foto’s gemaakt worden en handtekeningen gescoord worden. Regisseur Dennis begroette ons heel hartelijk en was blij ons allemaal weer te zien. Er werd zelfs geregeld dat de kinderen met de aanwezige cast op de foto mochten.

Het was een hele bijzondere ervaring. Zo bijzonder dat we niet zomaar weer in de auto wilden stappen richting huis, we wilden nog even napraten met de andere ouders. Naast de bios was een restaurantje en daar hebben we nog gezellig nagepraat en wat gegeten. Om vier uur gingen we weer huiswaarts.

Ik hoop dat de film een groot succes gaat worden, want dat verdient een ieder die aan deze film meegewerkt heeft. De kanjerketting speelt overigens een belangrijke rol in de film.

Het is een absolute aanrader!

xAnja

De filmsterren op de rode loper

 
 

De kanjers met regisseur Dennis

 

Met een deel van de cast

 

Isabel, Hanna Obbeek (Akkie), Xena en Johanna Ter Steege (moeder Akkie)

 

2 thoughts on “Dag 465 (12 februari 2012) Premiere Achtste Groepers huilen niet

  1. Nicole Simons

    Ik heb de film zaterdag tijdens een voorpremiere gezien. Samen met mijn dochter van 14. Zij heeft het boek ook gelezen. Ik vond het ook een erg mooie film. Omdat ik jouw blog al een tijdje volg, heb ik film ook echt met jullie (en Guusje) in mijn achterhoofd bekeken. En we hielden het allebei niet droog tijdens de film.
    Ik meende Xena een paar keer te hebben gezien (nav foto’s op jouw blog).
    Ook mooi hoe de kanjerketting zo mooi in beeld werd gebracht. Fijn dat je jouw kijk als ervaringsdeskundige met ons wilde delen.
    Ik hoop dat de film een geweldig succes wordt, maar nog meer hoop ik dat Xena over een tijdje een mooi bloemetje aan het einde van haar kanjerketting krijgt.

    Reply
  2. ellen

    Sam wil heel graag naar deze film en alhoewel ik er niet echt op zit te wachten gaan we zaterdag toch maar even, pfffff. Inderdaad heb ik ook zo vaak in het bed bij Sam gezeten tijdens haar behandeling en er komen vast nog veel herkenbare momenten langs. Ik denk dat het Sam helpt bij het verwerken van alles, zij kan nl. niet wachten om hem te zien. Goed dat Xena traint, Sam is nu ook aan het fitnessen want haar spiertjes hebben ontzettend veel te lijden gehad. Heel veel sterkte nog de komende tijd met alles.

    Liefs,
    Ellen de Wijs

    Reply

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *