Dag 459-464 (6 t/m 11 februari 2012) sneeuw

De afgelopen dagen zijn rustig verlopen. Xena is alle dagen naar school geweest, alleen dinsdag is zij iets eerder naar huis gegaan omdat zij naar het Kennemer Gasthuis moest voor haar wekelijkse MTX-push.

Mijn complimenten overigens voor de verpleegkundigen en de kinderarts. Ze proberen om altijd dezelfde kinderarts en verpleegsters bij de behandeling aanwezig te laten zijn. Dit is wel zo fijn voor Xena.  Afgelopen dinsdag lukte dit in verband met het rooster niet. De ‘nieuwe’ verpleegsters waren zo goed geïnformeerd, ze wisten alles, zelfs welke pleister en hoe deze geplakt moest worden (mag niet over het litteken van de PAC). Alles ging heel soepel, het is echt heel fijn als iedereen zo betrokken is.

Er wordt mij vaak gevraagd hoe het met Xena gaat. Eigenlijk is dat een moeilijke vraag om te beantwoorden, want ze vecht tegen een levensbedreigende ziekte en krijgt wekelijks chemo via een infuus en slikt dagelijks chemo via een capsule. Capsules waar op de verpakking staat: ‘buiten bereik van kinderen’, ‘risicovolle stof’ of nog erger ‘dodelijk voor kinderen’. Als je bekijkt hoe slecht het met Xena is gegaan, dan kan ik nu alleen maar zeggen dat het naar omstandigheden goed met haar gaat. Als je te horen krijgt, dat je kind kanker heeft en chemo zal krijgen, dan denk je aan spugen en dat ze haar haren zal gaan verliezen. Dit is ook allemaal gebeurd, maar misschien is dat nog wel het minste. Er komt zoveel meer bij kijken, eigenlijk teveel om te beschrijven, wij of liever gezegd Xena moet er mee dealen en dat doet zij fantastisch. Wij zijn dankbaar hoe het nu met haar gaat.

De sneeuw- en ijspret is volledig aan Xena voorbij gegaan. Wel heeft ze deze week 2x gesport met haar personal trainer, pittige sessies waarbij duidelijk te merken is dat ze sterker wordt.

Xena is zelfs naar een vriendin van school gefietst om te werken aan een werkstuk. Ik vond het moeilijk om haar te laten gaan, maar de fietspaden waren sneeuwvrij en zij had mij beloofd af te stappen als er wel ergens sneeuw lag. Steeds meer een beetje loslaten……. het zal vast wel een keer wennen.

Zaterdagavond is Lowie (vader van Guusje) bij ons blijven eten. Hij had een signeersessie in Nieuw-Vennep en omdat we altijd te lang aan de telefoon hangen, was dit weer een mooi moment om bij te praten. Wat een fijne gesprekken hebben wij toch altijd, zelfs aan een paar uur hebben wij tekort.  Guusje en Xena is de verbindende factor, maar inmiddels is de vriendschap meer dan die verbindende factor. Het zijn gewoon fijne mensen, die iets verschrikkelijks meegemaakt hebben en de wijze waarop ze hiermee omgaan, dwingt diep respect af.

xAnja

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *