Dag 454 (1 februari 2012) derde dag dexa

Bij het opstaan, was Xena moe. Tijdens de dexa-periode en ook nog een paar dagen erna, slaapt ze slecht. Ondanks dat wilde ze toch naar school. Het was maar voor 2 uurtjes in verband met de open dag.

Toen zij uit de auto stapte en naar school liep, liep daar echt een meisje met een grote last op haar schouders. Het deed mij veel verdriet om haar zo te zien. Waarschijnlijk ervaart zij dat zelf minder, maar als moeder wens je je kind alle geluk van de wereld zonder dit soort verdriet en pijn. Het is zoals het is, maar op zulke momenten word ik toch altijd weer even pijnlijk aan herinnerd dat ik een kind heb met een levensbedreigende ziekte.

Om half twaalf kon ik haar weer halen en aan haar gezicht te zien, moest ik haar vooral met rust laten.

Terwijl zij op school zat, kreeg ik via het twitteraccount van kika een link toegestuurd van de gehele documentaire van de New York marathon 2011. Ik zal deze link hier ook plaatsen omdat jullie dan begrijpen waarom ik de komende maanden regelmatig Marcel zal promoten via het blog. In deze documentaire komt een stukje voor waarin een man vertelt dat hij als vier-jarige zijn ouders vraagt of hij dood gaat. Deze vraag moet geen enkel kind aan zijn ouders moeten vragen. Xena heeft ons deze vraag ook vaker gesteld, waarop ik altijd nee heb gezegd, echter op de IC kon ik geen nee zeggen, omdat het heel spannend was. Helaas kunnen nog teveel ouders op deze vraag, geen nee zeggen tegen hun kinderen.  In deze film komt ook Wilfred van de Groep aan het woord, hij is de oom van Thomas, waarover ik al eerder schreef (Thomas Memorial). Toen ik zag hoe emotioneel het voor hem was om de marathon te lopen, heb ik besloten dat wij Marcel deze tocht niet alleen laten maken. We zullen keuzes moeten maken, want het is een vrij kostbare trip, maar wij gaan als gezin mee naar New York en wij zullen hem op 4 november 2012 bij de finishlijn opwachten.  De dag dat het dan precies 2 jaar geleden is dat bij Xena de diagnose gesteld is. Zij moet dan nog een maand kuren, waarna wij hopen het boek ALL definitief te kunnen sluiten.

Wij zijn heel trots dat Marcel, maar ook Bert, Wilfred en alle andere lopers deze uitdaging aangaan om geld in te zamelen voor kika.

Samen met Xena heb ik de film nog een keer gekeken en de tranen bleven stromen. Xena grapte al dat ik, emomuts, waarschijnlijk 5 dagen huilend door New York zal lopen. Ik denk dat ze gelijk zal krijgen.

http://m.youtube.com/watch?desktop_uri=%2Fwatch%3Fv%3DBw7QrjoUFh4%26feature%3Dyoutu.be&feature=youtu.be&v=Bw7QrjoUFh4&gl=NL

‘s Middags is Xena met de buurjongen, haar personal trainer, naar buiten gegaan om daar te sporten. Xena was goed warm aangekleed, ze leek wel een beetje op Rocky ;-)! Gelukkig had ze een gloeiwangen van de dexa, dus die konden buiten een beetje afkoelen. Ze hebben het nog vrij lang volgehouden, uit de wind was het goed te doen.

Onze kanjer 'Rocky' op pad met haar personal trainer

Na het sporten is Xena gaan rusten, maar toen Monique, de moeder van vriendin Jady, belde of Xena op de open dag van haar school aanwezig zou zijn, was ze gelijk enthousiast om met haar een rondje door school te lopen. Dus om half vijf weer richting school.

Na het avondeten heeft zij nog wat huiswerk gemaakt, maar toen was haar energie wel op. Xena heeft nog in bed wat tv gekeken maar ze had moeite om haar ogen open te houden.

Morgen weer een lange schooldag en dag vier van de dexa-periode. Ik hoop dat ze vannacht, na alle inspanningen, goed zal slapen. Dat zal haar goed doen.

xAnja

Onderstaand de link van de documentaire.

 

3 thoughts on “Dag 454 (1 februari 2012) derde dag dexa

  1. fion

    Ik ben zo trots op jullie alle vier maar vooral op die dappere dodo die het allemaal doorstaat.

    Ik denk dat het goed is om samen te zijn op die emotioneel beladen dag. En dan heb je meteen een mooi excuus voor het doorlopen van je mascara. Is dokter oliebol er ook weer bij?

    Zet hem op vandaag Xeen. Op Dag 4 van de dexa.

    Reply
  2. Carry

    Wat ongelofelijk mooi dat jullie met z’n allen naar New York gaan. Het is wel een aderlating maar het is denk ik iets wat je de rest van je leven bij blijft. Ook wil ik Marcel een compliment geven dat hij dit allemaal voor zijn dochter over heeft. Je doet het natuurlijk wel met de gedachte in je achterhoofd dat je loopt voor al die kinderen die ook kanker krijgen en die helaas nog steeds na onze kinderen komen. Maar de grootste gedachte is, terwijl je de marathon loopt toch je eigen kind. Marcel ik ben trots op je. En natuurlijk ook op Anja die je overal promoot.

    Reply

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *