Dag 281 (10 augustus 2011) Rust zacht lieve Saskia*

Vanmorgen wederom vroeg naar het VU. Omdat Xena in aplasie zit, moest ze haar smoeltje (mondkapje) voor. Wat heeft ze een hekel aan dat ding en dat is heel begrijpelijk want ze wordt dan ook echt aangestaard. Sommige mensen lopen zowat tegen een paal om het goed te kunnen bekijken. Ik moet me inhouden om niet te zeggen, kan je het zien? Maar mijn blik zegt hun waarschijnlijk al genoeg. Van kids kan ik het nog begrijpen maar van volwassenen niet.

Op de dagbehandeling was het wederom lekker rustig, alles ging gesmeerd en om kwart voor 12 stonden we weer buiten. Haar bloedwaardes waren iets gestegen, haar neutrofielen waren van 0,14 naar 0,28 gegaan. Nog steeds heel laag, ben dan ook benieuwd hoe dat maandag zal zijn. Maandag krijgt zij weer haar zware kuren en dan moeten die neutrofielen minimaal 1,0 zijn.

Marcel had alvast boodschappen gehaald zodat we tussen de middag warm gegeten hebben. ‘s Middags gingen we namelijk weer naar de set en omdat je dan niet precies weet hoe laat je thuis bent, was deze maaltijd in ieder geval alvast ‘binnen’.

Het was wederom een leuke middag, maar ik merk wel dat Xena niet fit is. Ze ziet heel wit en is sneller vermoeid. Toen wij tegen half acht thuis waren, is Xena dan ook direkt naar bed gegaan. Ik heb nog wat dozen uitgezocht in de berging maar daarna ben ik Xena achterna gegaan.

Naast het fysieke aspect, was het vandaag ook emotioneel een zware dag. De vader van Fleur heeft op zijn blog over de laatste dag van het leven van Fleur beschreven. Er kwamen zoveel emoties van het overlijden van mijn moeder naar boven, maar ook de angst om je kind te verliezen en het besef dat we hier echt met een ernstige, levensbedreigende ziekte te maken hebben. Tuurlijk weet ik dat Xena ernstig ziek is, maar het hele ziekenhuisgebeuren is inmiddels zo’n onderdeel van ons (beperkte) leventje geworden, dat je er niet meer zo mee bezig bent. Na het lezen van zo’n verhaal, sta je weer met beide benen op de grond. Te meer omdat ik ‘s middags een email kreeg dat Saskia* die dag overleden was. Saskia* is een 16-jarig meisje dat tegelijk met Xena in het ziekenhuis lag. Xena lag in de ene sluiskamer en Saskia* in de andere. Zij had een zeer zeldzame vorm van lymfklierkanker. Na een diverse chemo-behandelingen en een stamcel- en een beenmergtransplantatie leek het aanvankelijk goed te gaan, helaas zijn de vele complicaties haar fataal geworden.

Xena schreef op twitter: ‘3 kinderen in 2 dagen overleden aan kanker, is best heftig! #ik haat kanker’. Om de dag sterft een kikakind, het zou niet zo mogen zijn…..

Een ding is zeker al deze kanjers zullen wij nooit vergeten en zeker Saskia niet. Wij wensen haar ouders, Hans en Marja, heel veel sterkte. Het gemis zal groot zijn! 

xAnja

One thought on “Dag 281 (10 augustus 2011) Rust zacht lieve Saskia*

  1. Monika

    Kinderen horen geen kanker te krijgen en horen niet zo jong zo’n zware strijd te moeten strijden en al zeker horen ze niet dood te gaan en toch gebeurt het dat sommige de strijd niet winnen.
    Nu Xena deze strijd moet strijden en jullie met haar, komen ook de andere jonge strijders en hun families op jullie pad en besef je eens te meer wat een heftige en onrechtvaardige strijd het is.
    Ik heb diep respect voor jullie en al de andere families die dit treft.
    En ik hoop en vertrouw erop dat jullie deze strijd gaan winnen.

    Elke dag zijn jullie in mijn gedachten en ik zou (zoals vele met mij) zo graag zoveel meer voor jullie willen kunnen doen dan er op de achtergrond te zijn en af en toe een kaartje te sturen.

    Liefs, Monika

    Reply

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *