Dag 279 (8 augustus 2011) aplasie en Schiphol

Vandaag een pittig dagje, we moesten al  heel vroeg in het VU zijn. Dit op eigen verzoek want we wilden Dana zelf naar Schiphol brengen en omdat we daar om 13.00 uur moesten zijn, betekende dit om 8 uur in de taxi.

Taxi was op tijd, geen file en Xena kon gelijk aangeprikt worden. Dit keer weer met Emla want zonder doen we niet meer. Ze was weer aangekomen, het gaat de goede kant op. Het wachten was nu op de dienstdoende arts om chemo én Xena te controleren. Controle Xena was goed, chemo kon aangehangen worden. Helaas was het met haar teen niet zo goed, de nagel zit ook los en er komt pus uit, sodabadje was goed, moesten we mee doorgaan. Arts ging wel overleggen met oncoloog. Nou dat resultaat laat zich raden, 5 dagen Augmentin 3 per dag! Even later kwam arts weer langs, bloedwaardes waren flink gedaald, Xena zit in aplasie (neutrofielen heel laag). Met dit aantal kan het lichaam niet eens pus produceren, dus arts was ook verbaasd. Ze maakte zelfs de opmerking, dat de laatste neutrofielen in die pus zaten. Hoe dan ook, dit komt ongelooflijk rot uit. Morgen heeft Xena namelijk weer een draaidag en Schiphol is nu ook niet echt de fijnste plek met een kind in aplasie. Na overleg mochten we toch gaan, met uiteraard weer strikte regels, maar daar houden wij ons normaal eigenlijk ook altijd aan. Hoop toch echt dat ze woensdag weer volledige bloedbeeld doen, ik ben toch iets relaxter als die waardes hoger zijn.

Om tien over twaalf stonden we buiten, Marcel en Dana waren er ook al. Op naar Schiphol. De hele dag had ik al een knoop in mijn maag en zaten mijn tranen hoog. We waren te vroeg en moesten nog even wachten op Robynn en familie. Terwijl we daar zo zaten en alles bekeken, zei Xena weet je nog mama, vorig jaar samen naar Londen, toen waren wij hier ook. Ja schat, dat vergeet ik nooit meer. En bizar wat er nu gaande is in Londen!

Toen de familie er was, was het echte moment van afscheid nemen. Dana toverde nog een brief uit haar tas, die wij thuis pas gelezen hebben, na een paar flinke knuffels en nog een paar keer terugkomen voor een knuffel, vertrokken ze richting douane. Terwijl ik haar nog in de verte uitzwaaide, kwamen toch echt de waterlanders. Niet alleen omdat ik Dana ga missen, maar om de hele shitsituatie. Soms zit het in het leven een beetje tegen, maar bij ons heeft het de afgelopen jaren een beetje te vaak tegengezeten. Maar ja ook uit deze shit komen we weer, want Xena had een Hema-kraam gezien en aan de rij te zien, was de omloopsnelheid hoog, dus we durfden het wel aan om haar een broodje worst te laten eten (weliswaar zonder saus), maar ze heeft er van genoten.

Ook had ze trek in aardbeienvlaai en laat er nou toevallig op Schiphol een Multivlaai-vestiging zijn, het is net alsof ze dat al wist ;-)!

Thuisgekomen heeft Xena ruim 2 uur geslapen zo moe was ze. Al met al was het een bewogen dag. Het heeft even geduurd maar uiteindelijk kregen we een sms van Dana dat ze goed aangekomen was. Ben eigenlijk benieuwd of ze ons kadootje en kaart nog gevonden heeft, we zullen het vast allemaal wel horen.

no words

 

Inchecken, altijd spannend hoe zwaar koffer is

 

Twee vriendinnen, die vast dikke lol gaan hebben

 

Wachten totdat Dana echt uit het zicht is

 

Robynn twitterde deze foto nog, ik zei het al dikke lol

 

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *