Monthly Archives: juli 2011

Dag 248 (8 juli 2011) Laatste dexa-dag

Xena heeft wederom slecht geslapen en het feit dat moeders ‘s nachts geluid maakt, helpt ook niet echt. Ook moet ze veel plassen! Omdat we vroeg naar het VU moesten, viel het dan ook niet mee op wakker te worden. Ik heb vanmorgen een foto gemaakt van de pillen die Xena in de dexaweek allemaal moet innemen. Ik vind het indrukwekkend!

pillendoos

 
We waren te vroeg in het VU en alhoewel in het de wachtkamer heel rustig was, was het op de dagbehandeling propvol. Na ruim een half uur gewacht te hebben, toch maar even gevraagd of ze ons niet vergeten waren. Dit was niet het geval maar er was gewoon geen plaats voor Xena. Na tien minuten werden we dan wel gehaald en kon Xena aangesloten worden. Via het blog hadden we de tip van het boterhamzakje en de Emla gekregen, maar we gingen het nog een keer zo proberen. Zie het resultaat….
 

Irritatie van de pleister

 
De volgende keer toch maar een boterhamzakje proberen!
 
Aanprikken ging op zich goed, was wel wat gevoeliger. Helaas was er weer geen bed vrij en was het in de ruimte waar de behandelstoelen staan ook druk. Maar er was wel een stoel vrij. Xena moest nog even onderzocht worden door de dienstdoende arts. Als je op een bed ligt, wordt het gordijn om het bed heen dichtgetrokken maar op de stoel kan dat niet, dus Xena ging mee naar de behandelkamer. Ik hoefde niet mee van haar, hoezo een bikkel. Nu is het ook geen spannend onderzoek, er worden wat vragen gesteld en de buik wordt gevoeld, maar zo zie je maar weer hoe zelfstandig ze is. Alles was goed, dus de chemo kon aangehangen worden. Even later kwam de arts nog vertellen dat het glucose in het bloed weer normaal was. Op zich is het wel apart dat de glucose op de 3e dag hoger is dan op de 5e dag, ik weet dat dat de vorige keer ook zo was. Blijkbaar hoort dat dus bij Xena. Aan het slechte slapen is helaas niks te doen.
 
Even later kwam Lia van de educatieve dienst, waarvan Xena voor het eerst onderwijs heeft gekregen. Van haar aardrijkskundeleraar had zij een DVD gekregen en naar aanleiding daarvan ook allerlei opdrachten/vragen. Samen met Lia heeft zij een aantal opdrachten uitgewerkt. Ondertussen heb ik gezellig met de moeder van Nigel gepraat.
Het was zo fijn om haar weer aan de slag te zien. Volgende week krijgt ze op maandag en vrijdag nog les en dan is het ook voor de educatieve dienst 6 weken vakantie. Ik ga proberen in die weken dan samen met Xena deze lessen af te maken en te starten met opdrachten die wij van de  geschiedenisdocent hebben gekregen. Beter worden is het allerbelangrijkste maar het is voor Xena ook goed om weer een beetje routine te krijgen, zodat ze misschien in januari, als ze maar 1x per week chemo heeft, in te kunnen stromen. Volgende week heeft onze ambulant begeleidster een gesprek met school, hopelijk krijgen we dan een aangepast programma, zodat Xena aan de slag kan.
 

Xena voor de allereerste keer les in het VU

 
Na de les was Xena heel erg moe, het is dan echt wel balen dat ze niet kan gaan liggen. Doordat het in de ochtend een beetje uitgelopen was, konden wij pas om half twee naar huis. Xena was helemaal op. Thuis is ze in bad gegaan, maar dat heeft ze niet eens zo lang volgehouden, ze wilde naar bed. Na haar medicijnen tegen de misselijkheid ingenomen te hebben, is ze in slaap gevallen.
 
‘s Avonds had ze ff een kleine opleving en hebben we de vissen voor de eerste keer levend voer gegeven, watervlooien stond op het menu. Ook heeft ze wat televisie gekeken, maar de vermoeidheid overwon het.
 
Helaas kregen we eind van de middag via twitter ook nog een triest bericht van Diane, de moeder van Mees. Mees heeft kanker overwonnen, maar moet dagelijks vechten tegen de gevolgen van de chemo’s. Van de week moest zijn broer Jelle een vetbultje weg laten halen, de chirurg vertrouwde het niet en vandaag hebben ze te horen gekregen dat ze uit moeten gaan van het ergste scenario. Dit nieuws is bij onze twittervrienden hard binnengekomen. Twee kids in een gezin, dat zou in een film niet eens geloofwaardig zijn. Maar voor deze lieve mensen, helaas de harde werkelijkheid. Wij hebben de familie tijdens Dreamnight at the Zoo ontmoet, hele betrokken mensen, die Xena ook een warm hart toedragen.
 
Ik hoop toch zo dat ze maandag te horen krijgen dat het allemaal op een groot misverstand berust! Voor diegene die gelovig zijn, zou ik willen vragen om voor dit gezin te bidden of een kaarsje te branden. Ze kunnen alle steun nu hard gebruiken.
 
xAnja
 
 

Dag 247 (7 juli 2011) Aquarium in Progress V

Wat een waardeloze nacht hebben we achter de rug. Ik sliep om 3 uur nog niet. Xena moest er meerdere keren uit om te plassen en gezien hetgeen ze ons gisteren verteld hadden, moest ze van mij ook gelijk weer wat drinken. Door het te hoge glucose-gehalte ga je meer plassen en als je die tekorten niet aanvult, kun je heel snel uitdrogen. Nu drinkt ze ook iets meer omdat het innemen van de medicatie met grote hoeveelheid water gepaard gaat, dus echt zorgen maak ik mij er niet over maar toch…….

Ik was ook al weer vroeg wakker, dus was behoorlijk brak. Xena heeft nog wel een beetje kunnen uitslapen.

Om half twaalf heb ik Xena even alleen gelaten met Dana, want ik wilde graag bij de huwelijksvoltrekking zijn van Lida en Wilma. Een bijzondere plechtigheid met een lach en een traan! Meiden, wij wensen jullie veel geluk!

Ondanks dat Dana thuis was, merk ik toch dat ik er niet gerust op ben om haar alleen te laten. Ik ben dan ook direct na de plechtigheid vertrokken. Toen ik thuiskwam, had Xena zich al aangekleed want Mandy en Boxie zouden langskomen om samen visjes te kopen voor het aquarium. Ik zag al dat Xena niet fit was, maar we zijn toch naar de winkel gegaan. Het water was goed en Xena heeft visjes uitgezocht. Thuisgekomen heeft ze nog wel met die meiden die visjes laten wennen aan het water en uiteindelijk ‘losgelaten’ maar daarna ging het niet meer. Het was dus een kort maar krachtig bezoekje.

Haar aquarium wordt nu bevolkt door 11 kardinaaltetra’s, 5 Indische modderkruipers, 3 guppies (2 vrouwen en een man)! Ik hoop toch zo dat het nu goed gaat!

Aquarium in Progress V

Xena is gaan rusten, want er stond nog een uitje met de klas op het programma. Wel kon ik weer de frituurpan tevoorschijn halen, dit keer voor kipfingers.

Helaas lukte het uiteindelijk toch niet om naar het uitje met haar klasgenoten te gaan. Xena was zo moe en beroerd. De wil is er maar haar lijf laat haar gewoon in de steek. Ze zegt zelf, ik ben gewoon uitgeput! Het is verdrietig om haar zo te zien, haar leven is beperkt. We zitten nu in een hele intensieve fase, helaas valt deze midden in de zomer, wat het misschien wel zwaarder maakt. We hopen maar weer dat morgen een betere dag is, alhoewel ze toch vandaag wel naar de dierenwinkel is geweest en haar vriendinnen heeft gezien. Overal maar weer het positieve in zien!

Morgen worden we weer om tien uur in het VU verwacht! Ik ben benieuwd hoe haar glucose zal zijn. Het schijnt dat ie op dag 5 van de dexaweek het hoogst is. Hopelijk vannacht wel een goede nacht!

xAnja

Dag 246 (6 juli 2011) Vermoeiend dagje VU

Xena heeft redelijk geslapen. Ik hoefde (gelukkig) niet op pad voor een kaascroissant, wit tijgerbrood met aardbeien en verse jus d’orange was ook goed. De taxi kwam pas om 10 uur dus we konden rustig aan doen. Xena had maandag de naald laten verwijderen zodat ze lekker in bad kon, nadeel is dan wel dat ze vandaag opnieuw aangeprikt moet worden. Sinds die nieuwe PAC is aanprikken gevoeliger, dat komt mede doordat de PAC dieper ligt en de verpleegkundig bij het aanprikken de PAC goed vast moeten pakken.

Om het leed een beetje te verzachten smeren wij thuis altijd al een flinke klodder Emla-zalf op de aanprikplek, het litteken bedekken we met een gaasje en over het geheel komt een anti-allergische pleister. In het ziekenhuis wordt pleister weer verwijderd, hetgeen de laatste tijd gevoeliger is, een rode plek ontstaat. De huid wordt oa door de dexa ook dunner. Na het gebruikelijke poetsen van de huid, draait xena haar gezicht naar mij en praat ik wat onzin en prikt de verpleegkundige zonder te tellen de naald in de PAC. Bij het verwijderen doen we eigenlijk hetzelfde ritueel. Xeen heeft nog wel klamme handjes maar onze bikkel ondergaat het allemaal.

Hoe anders was dat voor de diagnose……………. Doordat ik veelvuldig in het ziekenhuis heb gelegen en ook flinke operaties heb ondergaan, was Xena toch wel enigszins getraumatiseerd. Ze had teveel van mij gezien en was er blijkbaar gevoeliger voor. Zelfs de lucht van het ziekenhuis deed haar verbleken en zorgde voor ongemakkelijke situaties. Ik kan mij nog een keer herinneren dat vriendin Nandy haar nog net naast mijn ziekenhuisbed kon opvangen omdat ze flauw viel. Ze waarschuwde ons nog wel door te zeggen: ik word niet goed. Zeven jaar was ze. Dit heeft zich nog meerdere keren herhaald, altijd aangekondigd met de woorden: ik word niet goed. Iets waar wij uiteraard nog lang de draak mee hebben gestoken.

Toen Kiki d’r broertje Noud werd geboren en in het Rode Kruis Ziekenhuis lag, gingen we Kiki een keer wegbrengen na een bioscoopbezoek. We gingen het ziekenhuis in maar met dezelfde snelheid stond ze ook weer buiten.

Vaccinaties werden standaard in een apart kamertje gegeven, liggend en dan nog had ze even tijd nodig om bij te komen.

En moet je kijken wat onze kanjer nu allemaal doorstaat, zo ongelooflijk stoer van haar. Ze heeft wel mazzel want het VU stinkt niet, zoals ze zelf altijd zegt (behalve dan bij de liften van 9b)! Zo zie je maar weer dat alles went!

De taxi was op tijd, dus we waren te vroeg in het VU. We moesten nog even wachten in de wachtruimte. Even voor elf uur werden we opgehaald en aanprikken ging voorspoedig. Helaas was er geen bed vrij, dus moest Xena in een stoel zitten. Flink balen maar weinig aan te doen. In de kamer ernaast lagen namelijk kindjes die slaapmedicatie krijgen en die hebben een bed nodig.

Xena had flinke rode wangen, vermoedelijk door de dexa, maar helemaal fit was ze ook niet. Ze had het koud en haar temperatuur bleek ook hoger te zijn dan normaal. Xena d’r basistemperatuur is laag, 36.0, als de thermometer dan 37.1 aanwijst, dan moeten we dat in de gaten houden.

In een behandelstoel ipv een bed

Omdat de artsen op woensdagmorgen altijd grote visite hebben, was de chemo ook nog niet gecontroleerd. Uiteindelijk werd deze pas om 12 uur opgehangen. Gelukkig was er toen ook een bed vrijgekomen dus kon Xena gaan liggen. De dokter die haar nog even onderzocht had, vertelde ons dat de glucose in haar bloed te hoog was en dat we aan de bel moeten trekken als Xena vaker dan normaal moet plassen. Vrijdag wordt glucose nogmaals gecontroleerd. Dit komt overigens door de dexamethason. Xena heeft geprobeerd wat te slapen, haar temperatuur was inmiddels al weer wat gedaald 36,7 dus dat was fijn.

Om half drie heeft Marcel ons weer opgehaald en heeft zij in de auto op mijn schoot verder geslapen. In het ziekenhuis wil Xena weinig eten, maar thuis kon ik gelijk de frituurpan tevoorschijn halen. Omdat de garnalensnacks op waren, werd het patat en een Vietnamese loempia. Dit heeft ze in bad opgegeten, ondertussen kijkend naar een film op haar iPad. Dit heeft ze wel eventjes zo volgehouden.

Na weer een gift dexa en zofran, voelt ze zich wel iets beter. Het is niet optimaal maar zo komen we deze week wel door. Zolang het eten erin blijft en ze niet hoeft over te geven, zijn we al blij. Haar temperatuur was vlak voor slapengaan 36,5 dus dat is ook goed.

Morgen heeft ze afgesproken met Mandy en Boxie en de planning is om visjes te gaan kopen. ‘s Avonds heeft zij ook een bowlinguitje met haar klas, ik ben benieuwd of het allemaal gaat lukken.

Vlak voor het slapen gaan, kreeg ik van Xena, terwijl ze naast mij lag een ping met onderstaande foto. Lang leve de moderne communciatiemiddelen, alhoewel deze woorden in mijn oor gefluisterd het ook nog steeds erg goed doen! 

 

En ik van jou...........

 
Lieve schat, zoals wij vroeger altijd al zeiden als we het boekje van Hazeltje hadden gelezen………. ik hou ook van jou tot de hemel en weer terug en dan nog een stukje verder!
 
xAnja

 

Dag 245 (5 juli 2011) Eten, alles draait om voedsel

Toen Xena gisteravond ging slapen, vond ik haar zo grauw en raar er uitzien, dat ik heel onrustig geslapen heb. Gedurende de nacht een aantal keer gevoeld of ze geen koorts had. Haar wangen voelden heel koud aan, maar haar bolletje weer warm, maar ook weer niet koortsig.

Het lijf moet heel hard werk en dat merken wij. Xena werd pas om half wakker, heel beroerd, misselijk en nog net zo grauw als die avond ervoor. Snel heeft ze de dexa en de zofran ingenomen in de hoop dat ze zich wat beter zou gaan voelen. Aan eten moest ze niet denken. Maar een klein uurtje later, had ze wel trek in een kaascroissantje van de bakker. Dus snel naar het winkelcentrum om boodschappen te doen, gelijk nog wat zacht fruit gehaald en eten voor vanavond. De croissant ging er in en bleef er in! Ondertussen heb ik geprobeerd haar naar buiten te krijgen, maar dat zag ze toch niet zo zitten.

Ik ben de boodschappen gaan opruimen en heb de kussens in de loungebank gelegd. Niet veel later zei ze dat ze toch wel ff zou komen en dat ze wel nectarines wilde. Ze waren niet zo lekker als van de week, maar ook deze bleven er in. Zo kun je dus de hele dag met eten bezig zijn, van mozzarella met pesto en soms ook tomaat erbij, tot een soepstengel, tot een zakje chips, cup a soup, blokje kaas, grillworst met kaas, gekookte worst. Alles kopen we, alles doen we om Xena maar goed te laten eten. In de dexa-week is het helemaal extreem, want dan heeft ze de hele dag door trek!

Wij krijgen regelmatig het lieve aanbod om voor ons te koken na een dag ziekenhuis en dat lijkt ons geweldig, maar in de praktijk is dit bijna niet uitvoerbaar. Het eten moet vers bereid worden (dus geen lasagna ‘s ochtends maken en ‘s avonds in de oven schuiven), maar nog gecompliceerder we eten datgene wat Xena graag wil eten. Het is wel makkelijk want ik hoef niet meer te bedenken wat we vanavond nu weer eens op tafel zetten. In de praktijk betekent dit dat Xena eind van de middag zegt waar ze trek in heeft en dan wordt dat gehaald. Daarnaast lust ik weinig en is Dana vegetarisch dus het is altijd wel een uitdaging dat avondeten. Vanavond was het makkelijk, sperziebonen, ouderwetse gebakken aardappelen (dus eerst koken en dan opbakken) en varkenshaasje met spek eromheen.

Het tuinuitstapje was van korte duur, maar ik merkte wel aan haar dat ze zich iets beter voelde. Ze wilde nog mozzarella met pesto en omdat ik aardappels aan het schillen was, heb ik haar gezegd dat ze het zelf maar moest komen maken. Was een klein beetje gelogen (sorry Xeen ;-)), maar meer een stimulatie om haar trappen te laten lopen. Na de mozzarella, kwam ze terug in de keuken om mij te helpen met het avondeten en heeft ze zelfs ook beneden gegeten. Het zijn allemaal hele normale dingen, maar voor ons echt kleine stapjes van herstel na die zware chemodag van gisteren.

Na het eten heeft ze lekker lang onder de douche gestaan en toen had ze weer een goede kleur op haar wangen.  Ze heeft zelfs haar kamer een opgeruimd, was ook wel nodig want door de komst van het aquarium was het een beetje rommelig geworden.

Vanmiddag had Milou nog een klein cadeautje voor haar en dat hebben Marcel en Xena gelijk in het aquarium gezet. Ook is er weer wat water vervangen. Donderdag willen we het water weer laten testen op Ph-waarde en als deze goed is gaan we weer voorzichtig beginnen met kardinaaltetra’s. Het is wel apart, in het ziekenhuis wordt tijdens opnames en chemo’s regelmatig haar urine gestickt o.a. ook de Ph en nu doet mijn eigen dochter dat met het aquariumwater.

 

Aquarium in Progress, part IV

Xena ligt rustig te slapen, hopelijk voelt ze zich morgen weer wat beter. We worden pas om 11 uur in het VU verwacht, dus we kunnen rustig aan doen. Waarschijnlijk zal ik wel weer op pad gestuurd worden voor een kaascroissantje, tenslotte draait alles om eten, maar ik doe het met liefde!

xAnja

 

Dag 244 (4 juli 2011) Doxorubicine, Vincristine, Erwinase, 6-MP, Dexa

Vanmorgen werden wij om 9 uur opgehaald door de taxi. Een zware dag voor de boeg. Xena voelt zelf al aan haar lijf dat ze minder hersteld is van de vorige zware kuren. Al die chemo’s stapelen, zoals ze dat zo mooi noemen, elke keer herstel je net iets minder, word je iets vermoeider, dippen de bloedwaardes iets meer. Het is dan ook elke drie weken weer spannend of ze zich kwalificeert voor deze chemo’s.

Haar oncoloog gaf op basis van het lichamelijk onderzoek en ons gesprek al akkoord voor de Vincristine, de bloeduitslagen gaven ook groen licht voor de Doxorubicine. Haar Hb was iets gezakt (6,6) en de neutrofielen waren precies 1,0, hetgeen de grens is voor kwalificatie. Overigens was ze 4 ons aangekomen (40,4 kg).

Vandaag is ze ook weer gestart met de dexa (5 dagen) en de orale chemo 6-MP (14 dagen). Dexamethason is echt troep, maar een heel belangrijk onderdeel van haar behandelprogramma. Als je googled op dit middel, dan word je niet blij van alle bijwerkingen. Gelukkig is er wel een voordeel, want samen met Zofran werkt het vrij goed tegen de misselijkheid. En dat kan ze nu goed gebruiken want de doxorubicine is een chemo waar Xena goed beroerd van wordt. Gedurende de dag werd ze al bleker en zieker en thuis is dat er niet veel beter op geworden. Xena ziet er nu zo ziek uit, dat ik er gewoon bang van word, grijs en grauw met donkere kringen onder haar ogen en dan haar kale koppie. Op deze dagen kun je niet om de werkelijkheid heen, ons meisje is heel ziek.

Vandaag was het druk op de dagbehandeling. Vrijdag heb ik Nigel al gezien, een leuke 16-jarige knul die enkele weken geleden ook de diagnose ALL kreeg en vandaag waren hij en zijn moeder er weer. Vrijdag was ik niet in de gelegenheid om te praten maar dat heb ik vandaag ingehaald. ‘s Middags kwam daar nog een nieuwe familie bij, die vorige week de diagnose hebben gekregen. Het is zo herkenbaar de vragen en het ‘volle’ hoofd van alle informatie. Informatie van een ouder, een kanjermetlef-ouder kan soms erg prettig zijn. Ik heb dat ervaren met Jacqueline, de moeder van Daniël en ik hoop op mijn manier een steentje bij te dragen! Samen staan we sterk, verbondenheid, dat is wat ik ook ervaar op twitter. De kanjermetlef-ouders zitten in dezelfde shit, hebben dezelfde zorgen en dat schept een band. Naast familie en vrienden, zijn zij een grote steun en ik hoop dat ik dat ook voor anderen kan zijn.

Morgen niets gepland, we zien wel wat de dag ons gaat brengen.

xAnja

Dag 239-243 (29 juni t/m 3 juli 2011) Kennismakingsdag/uiteten

Woensdag was een vroeg dagje, ‘s morgens vroeg al naar het VU zodat Xena ‘s middags bij de kennismakingsdag van haar middelbare school kon zijn. Xena was niet fit maar ze is toch gegaan. Alle nieuwe brugklassers werden verzameld in de aula en werden welkom geheten door o.a. de directeur. Op zijn vraag wie er al op kamp was geweest en wie nog moest, realiseer je je te meer dat Xena in zo’n andere wereld leeft.

Na het welkomstwoord mochten de leerlingen met de mentor mee naar hun klas. Haar klas werd als laatste opgeroepen en toen ging mijn dochter met haar nieuwe klas naar een lokaal op de begane grond, dat snel gereed gemaakt werd omdat de trap op niet zou lukken. Ik ging niet mee en dat voelde heel vreemd, dag en nacht ben je samen en dan gaat je meisje ineens weer een klein stukje op weg naar haar eigen leven. Helaas zal ze door de het zware chemoprogramma tot medio december weinig naar school kunnen, maar ik heb er vertrouwen in dat ze ook in deze klas een band zal krijgen met haar klasgenootjes. Die flair heeft ze gewoon!

Donderdag zijn we naar Roel en Pauline geweest. Roel heeft MS en is daardoor niet meer mobiel, maar wij komen met veel liefde gewoon naar hem toe (en ook omdat Pauline heel lekker cake kan bakken). Roel heeft sinds kort ook weer een aquarium, dus hij kon Xena mooi wat tips geven. Het was fijn om te zien hoe die twee opgingen in de ‘visjes’!

Xena kreeg nog een leuk cadeau, namelijk een royalty-spel. Doordat er de afgelopen maanden flink wat royalty-events zijn geweest en ik daar altijd fan van ben, is Xena ook wel een beetje met dit virus besmet, ze heeft ook niet veel keuze, ze moet verplicht meekijken! Het komt ook wel een beetje door haar vriend Marc van der Linden.

Xena krijgt haar royalty-cadeau

Roel legt Xena uit hoe ze water moet testen

Samen naar de vissen kijken

Vrijdag was een heftige dag, niet zozeer voor Xena maar voor mij. Na al dagen migraine gehad te hebben, ging het vrijdagmorgen niet meer. Ik ben heel eigenwijs nog wel naar het VU gegaan met Xena, maar daar aangekomen was ik zo beroerd dat Xena zich om mij zorgen moest maken en dat is niet de bedoeling. Ik heb snel Marcel gebeld en die is mij komen aflossen en Jeanine heeft mij opgehaald, waarna ik direct mijn bed ingekropen ben.

Zaterdagmiddag was ik weer in staat om naar buiten te gaan. Dit werd een bezoekje aan de dierenwinkel voor de nieuwe pomp voor het aquarium. Later op de middag zijn Marcel, Xena en ik nog naar een speciaalzaak voor tropische vissen geweest. Helaas was het water (Ph) nog niet goed, dus er konden geen visjes gekocht werden, wel weer voor een flink bedrag aan plantjes gekocht, maar het aquarium begint al weer ergens op te lijken.

Aquarium in Progress part III

‘s Avonds zijn we onverwachts met Sander, Jeanine en de kids uit eten geweest bij De Zoete Inval. Ik merk aan Xena dat ze toch wel een beetje sip is, haar opmerking:  ‘er is mij wel heel veel afgenomen’, kwam hard binnen. Vriendinnen maken afspraken met elkaar, gaan leuke dingen doen, verheugen zich op hun vakantie. Dingen die pubers ook horen te doen, genieten van het feit dat ze bijna vakantie hebben, het leven vieren. Xena kan dit allemaal niet, ze wil wel, maar helaas heeft de kanker haar in haar greep. Reden voor ons om op onze manier het leven te vieren en daar zijn deze onverwachte etentjes met dierbaren een van. Het was overigens weer fijn om mijn ex-collega’s weer ff te zien en te knuffelen. Goh wat mis ik dat bedrijf, maar life goes on!

Bolle Japen bij De Zoete Inval

Na het eten wilde Xena nog niet naar huis, dus zijn wij nog naar Sander en Jeanine gegaan. Daar hebben de meiden veel lol gehad met een soort schuimbad. Kijk maar naar de foto’s om te zien hoe ze genoten hebben.

Lol met badschuim

Bronty had ook pret voor tien

 

Zondag was voor Xena een rustig dagje, beetje bijkomen van zaterdag en voorbereiden voor de komende zware week. Ik ben ‘s middags met Esther naar de stad geweest om weer wat kleding te shoppen, was dringend nodig. Ik heb echt een hekel aan shoppen en Esther is ook niet echt een fan, dat schept een band. We waren dan ook snel klaar.

‘s Avonds hebben Xena en ik in bed naar de Hangover gekeken, wat een leuke film. Marcel kwam regelmatig ff kijken omdat wij zo moesten lachen. Dit was een mooie afsluiting van het weekend.

xAnja