Dag 258 (18 juli 2011) Take That

Na een goede nacht en een rustige morgen, waren we klaar om naar het VU te gaan. Ik wilde nog ff snel een broodje maken om mee te nemen naar het ziekenhuis en dat had ik beter niet kunnen doen, ik bukte, ik hoorde krak en kon niet meer op of neer. Ik heb ff flink gevloekt en mezelf omhoog gehesen want de taxi stond inmiddels voor de deur. Deze taxi-chauffeur heeft ons al eerder gebracht dus hij weet wie de patiënt is, maar anders had hij vast mij uitgekozen. Met veel pijn en moeite ben ik in en uit de taxi gekomen. Gelukkig had ik aan de rolstoel wel een goed steuntje.

Helaas was er geen bed voor Xena vrij, maar het ging eigenlijk wel allemaal voorspoedig. In de behandelkamer waar Xena aangeprikt werd, kwam ook de oncologe voor het wekelijkse gesprek. Xena woog 40,5 kg, dus halve kilo aangekomen. Geen bijzonderheden verder, dus weer groen licht voor de chemo. Inmiddels zitten wij in week 12 van het intensieve gedeelte van de onderhoudsfase. Nog 2x het zware kuurprogramma en dan starten we in week 19 met een nieuw protocol.

Xena heeft ook weer een uurtje les gehad. Inmiddels heb ik ook via de ambulant begeleidster van school o.a. Nederlands gekregen. Deze vakantie hoeven wij ons dus niet te vervelen.

Omdat het voorspoedig ging, konden we redelijk op tijd weer naar huis. Marcel moest me helpen met in- en uit de auto takelen. Ik ben gelijk gaan liggen in de hoop dat mijn rug daardoor iets zou ontspannen, maar helaas dat had niet het gewenste effect, er moest dus grover geschut aan te pas komen want ik zou eindelijk sinds hele lange tijd weer eens een avondje op stap gaan en wel naar Take That. Niet verder vertellen, maar ik ben een heel klein beetje verliefd op Robbie Williams en deze kans kon ik dus niet laten lopen.

Sinds mijn ongeluk vermijd ik drukke menigtes, veel geluid en dergelijke, maar ja voor Robbie maak ik een uitzondering.

Esther (lees Mark, haar echtgenoot) had plaatsen op het veld geregeld, helemaal super natuurlijk, maar ik kneep wel of ik het vol zou houden. Nou ik heb het volgehouden hoor, we zijn aan de zijkant, redelijk vooraan gaan staan, ik kon leunen tegen het hek. Maar juist door het lopen en beetje bewegen (en de vette pijnstillers) ging het eigenlijk heel erg goed. Ik heb echt waanzinnig genoten van de show, van de jongens, van het gezelschap en van Robbie. Bij het nummer Angels heb ik wel ff mijn tranen de vrije loop gelaten……..

We waren wel laat thuis, maar dat mocht de pret niet drukken.

Een beetje afknapper was wel, dat ik thuis gelijk weer met de werkelijkheid geconfronteerd werd, want toen ik Xena nog een goedenachtkus gaf, herinnerde zij mij eraan dat ik haar nog moest prikken. Ik had het gewoon geblockt en zou het helemaal zijn vergeten, maar onze kanjer dus niet.

Het was een avond om nooit meer te vergeten!

xAnja

Mieke, Esther, moi en Ans

Ik kijk naar Engelse fans, die de dans helemaal nabootsten en Esther doet ook een poging

Een geweldige foto van Robbie, gemaakt door Ans

 

En ach doe eens gek.....

 
 

One thought on “Dag 258 (18 juli 2011) Take That

  1. Anita

    Jeetje Anja!We stonden echt vlakbij elkaar!Toch jammer dat we elkaar niet gezien hebben!Fijn dat je genoten hebt.
    Knuf Anita

    Reply

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *