Dag 253-257 (13 t/m 17 juli 2011) week 28, een week met diverse emoties

Woensdag hebben wij nadat Xena haar chemo heeft gehad bij Pauline en John gegeten. Xena en ik hadden namelijk de eer om ‘s avonds bij de afscheidsmusical van Maartje te zijn. Wat bijzonder om hierbij te zijn. Maar ook wel vreemd want een jaar geleden zaten wij in een aula te kijken naar de afscheidsmusical van Xena. Wat kan er veel gebeuren in een jaar. Xena heeft genoten maar het was ook confronterend. Een jaar geleden behoorde Xena ook tot zo’n hechte jongens- en meidengroep, ze zouden elkaar heel erg gaan missen en altijd contact blijven houden. Hoe anders is het gelopen………………… gelukkig zijn haar echte vriendinnen haar wel trouw gebleven en die band zal echt never nooit verbroken worden.

Xena, Maartje en Luna

Het was een geweldige avond, maar ook een latertje. Rond 23.00 uur haalde Marcel ons weer op. Donderdag was dan ook een echte dag om bij te komen, het weer was er ook naar. Het heeft echt de hele dag geregend. Inmiddels slaapt Xena wel al weer beter, dus ze krijgt ook weer meer energie.

Vrijdag weer chemo, dit keer gelukkig wel een bed beschikbaar en het was ook redelijk rustig. Nigel en zijn moeder waren er ook, dus dat was gezellig. Xena heeft wederom les gehad. Volgende week nog een week les en dan zal ik het een paar weken over moeten nemen.

Xena maakt haar huiswerk voor aardrijkskunde

 
‘s Avonds waren wij bij de familie Borst uitgenodigd om te eten. Bert heeft gekookt op zo’n  ‘green Egg’. Het was verrukkelijk. Xena heeft heerlijk gegeten van de tonijn, coquilles en gamba’s. Het was wederom een gezellige avond.
 
Zaterdagmiddag zijn Nandy en Sam nog ff langsgekomen om gedag te zeggen voor de vakantie. Een traditie die ik erg waardeer. Eind van de middag zijn wij naar Purmerend gereden voor een diner ter gelegenheid van het 25-jarig huwelijk van Joke en Henk, de tante en oom van Marcel. Het was fijn om weer iedereen te zien, we hebben het erg naar ons zin gehad en wederom heerlijk gegeten.
 

3 generaties Huizinga's

 

Zondag was een heerlijke luierdag, we hebben spelletjes gedaan en wat gerommeld in huis.

De titel is een week met diverse emoties en dat was het zeker. We hebben te horen gekregen tot Jelle waar ik eerder over schreef, geen kanker heeft maar goedaardige gezwellen. Toen de diagnose bekend werd, ging er een zucht van verlichting onder de followers van twitter. Helaas kregen wij vrijdag te horen dat Valerie, een 4-jarig prinsesje, haar strijd tegen een neuroblastoom heeft verloren. Een meisje dat we niet persoonlijk kenden, maar wiens blog wij wel volgden. Zo’n bericht roept veel emoties op, ook al weet je dat haar verhaal niet Xena d’r verhaal is, het geeft wel ruimte om je eigen angsten toe te staan. Die angsten zijn er en daar moet over gesproken worden. Dat doen wij ook maar het valt niet mee. Tuurlijk kun je de keuze maken om je af te sluiten voor dergelijke berichten, geen blogs te lezen, geen lotgenoten te volgen via twitter, maar de realiteit is nu eenmaal dat ons leven om kanker draait. Deze kloteziekte heeft ons en velen met ons in zijn macht, het is nu alleen zaak om hem niet te laten winnen en daar vecht Xena retehard voor.

Gevolg van dit vechten is dat haar wereld heel klein is, een andere emotie, namelijk het verdriet om datgene dat je afgenomen is. Niks spontaan doen, niet zwemmen, niet naar het strand, niet overal kunnen eten, niet naar alle feestjes kunnen, niet met vriendinnen afspreken, keuzes moeten maken over van alles en nog wat. Deze week zijn ook haar wimpers en wenkbrauwen aan het loslaten, als zij in de spiegel kijkt, ziet zij een echt ziek kind. Haar wenkbrauwen waren ook een beetje haar trots. Helaas kan ik het niet mooier maken, dit is de realiteit. En tuurlijk zit haar schoonheid van binnen en zie ik weliswaar een ziek kind, maar nog steeds een prachtige meid, maar zo ziet Xena dat niet. Wederom een emotie, afscheid nemen van iets wat eens was.

Ook waren er de emoties, van warmte en medeleven, van de twitter-vrienden/kanjersouders, die haar steunen en begrijpen. Het is niet alleen ellende wat wij delen.

Al deze emoties krijgen de kans om geuit te worden, er wordt over gepraat, er wordt gerelativeerd,  maar het is zoals het is en daar moeten we het mee doen. En dat doen we ook. De balans van deze week is toch wel een week met veel emoties maar ook veel hoogtepunten. Volgende week staan er veel leuke dingen op de planning, dus daar gaan we weer voor.

xAnja

 

8 thoughts on “Dag 253-257 (13 t/m 17 juli 2011) week 28, een week met diverse emoties

  1. Luna

    Lieve anja en xeen, ik vond het echt super leuk dat jullie er ook bj waren woensdag! Jullie zijn echt kanjers!
    Xxxxlunaa

    Reply
  2. mijke

    ik reageer toch maar even ‘n keer ;-). Had het al wel eens via twitter gedaan..
    Het voelt een beetje als ‘gluren’ ofzo, dat ik jullie blog lees.. Zo veel persoonlijke emoties.. Mag ik dat wel lezen, denk ik dan..
    De reden dat ik het toch doe, is omdat het me raakt.. jullie verhaal, jullie emoties, jullie Xena… En tja, de ‘kracht van aandacht’ hè..

    Wat heb je het mooi beschreven.. die wisselende emoties.. (op twitter hadden we ‘t al even kort over “normale pubers” en hun ‘zorgen’ over of hun haar etc wel goed zit..
    Confronterend om te lezen wat jullie meisje mee moet maken.. Hoe betrekkelijk is alles dan hè.

    Ik wens jullie veel kracht toe, voor al die emoties.. en voor aankomende week: veel leuke dingen! 😉

    Liefs
    Mijke

    Reply
  3. Fion

    Hoi Anja,

    Goed dat die ruimte voor de emoties er is en was. En wat fijn voor jou dat jullie ze gedeeld hebben. Zo zie je maar weer wat een topper je jongste is. En natuurlijk dat ik gelijk had hahhahahha.

    Nee zonder gekheid.
    Xeen ik ben voor mama blij dat je dit keer niet gekozen hebt voor je cocon maar voor praten over hoe verschrikkelijk dubbel het is.
    Blijft wel staan dat JIJ bepaald wanneer je dat wil en wanneer je coconnetje een fijner plekje is. Geef ik mama wel weer een preek als ze niet naar me/ons luistert oke? 😉

    Het verlies van je onschuld is het ergste wat de kanker je afneemt. Het moment dat dit aankomt is zwaar. Als je dan beseft wat je allemaal inlevert is dat zwaar. Tuurlijk is het het waard. Daar twijfelt niemand aan. Maar soms lijkt het wel alsof het nooit ophoudt.
    Dat was wat jullie afgelopen week over kwam. En het dal waar je dan in dondert is zwart en diep. En dit zal niet de laatste keer zijn ook. Maar je zult zien dat jullie er de volgende keer sneller uitklimmen. Ik heb hier nog een mooi verhaal over wat ik je wel eens zal mailen.

    Xena en Anja (maar ook de rest natuurlijk) twijfel niet om een touwladdertje te vragen als jullie dat kunnen gebruiken. Er zijn hier mensen genoeg die jullie graag een laddertje toe werpen.

    Hele dikke knuffel!
    Fion

    Reply
  4. Jasmin hoffschlag

    Beste Xena en Anja,

    Wat hebben jullie eeen emotionele week achter de rug. Wat goed dat jullie dit ook zo samen kunnen bespreken en meemaken. Erg veel bewondering voor.
    Hoop dat deze week goed zal gaan.

    Kus en knuffel

    Jasmin en #prinsesfenne

    Reply
  5. Tessa

    Hoi Anja en Xena,

    Wat een mooi blog weer en wat heeft Xena weer veel kunnen doen! Wens jullie een hele leuke week toe met al die leuke dingen!

    Groetjes Tessa

    Reply
  6. Malou

    Zo, na twee weekjes vakantie heb ik gisternacht alles even bijgelezen! Was fijn om weer te weten hoe het met jullie ging. Als je élke dag kijkt op het blog of er een nieuw verhaal op staat, dan is dat wel even afkicken als je in het buitenland zit zonder internet! Wilde eigenlijk gaan slapen, maar kon het niet zonder dat ik alles in kleine lettertjes op mijn blackberry had gelezen!
    Nare berichten, maar gelukkig ook mooie momenten. Fijn dat ik jullie weer snel zie.

    Knuffels!

    Reply

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *