Dag 232 (22 juni 2011) kort lontje

We hebben onrustig geslapen en werden te vroeg gewekt, het was dan ook moeilijk om op gang te komen. Xena wilde graag Surinaamse kip eten en dat moet eerst gemarineerd worden, dus hup snel naar winkelcentrum om boodschappen te doen. Gelijk plantjes voor het aquarium gehaald bij de dierenwinkel, broodje bij de bakker, labello bij de DA, flesjes water bij de Vomar en kip bij de slager.

Voor de buitenwereld lijkt het net of er een vrouw boodschappen doet, die een beetje haast heeft omdat haar kinderen straks van school komen. De werkelijkheid is echter heel anders, ik haast mij omdat ik Xena niet te lang alleen wil laten. In de winkels waar men onze situatie kent, is het fijn om even bij te praten, maar in de andere winkels komt het standaardzinnetje bij het verlaten van de winkel ‘fijne dag nog’ toch wel erg hard over. Ik zeg altijd maar dat gaat wel lukken, maar ik zou wel willen schreeuwen, weet je wel dat ik straks weer naar het ziekenhuis moet, waar mijn dochter volgepompt wordt met noodzakelijk gif. Ik doe het niet, want het meisje bij de bakker kan er natuurlijk ook niks aan doen, maar ik merk dan toch dat ik moe ben en eigenlijk ook wel een kort lontje heb. Een paar nachten goed slapen, zal mij goed doen. Vanavond dan ook maar vroeg proberen te slapen.

Thuisgekomen de plantjes geplant en hopelijk kunnen we morgen het water laten testen. Misschien heeft Xena dan zaterdag al een aquarium met visjes om aan haar vriendinnen te laten zien.

Door een nog steeds niet werkende deurbel, of beter gezegd een deurbel die het doet als wij niet willen dat ie het doet (‘s nachts bijvoorbeeld) hoorden wij de taxi niet. Meneertje ongeduld wilde al wegrijden, terwijl hij hooguit 3 minuten heeft moeten wachten. Wederom merk ik dat ik dan een kort lontje heb, echt vroeg gaan slapen dus.

In het ziekenhuis ging het eigenlijk wel vlotjes. Het was niet druk, alleen een Surinaamse familie was op de dagbehandeling. Dochter, moeder en oma. En die oma was een schat, ze was voor een paar weken over uit Suriname en ze had lekker Surinaams eten meegenomen voor haar kleindochter, want die moest goed eten en zij natuurlijk ook. Haar leven draaide om eten.

Gelukkig was Xena niet misselijk en had ze er geen last van. Een verpleegkundige kwam het ook nog vragen, want het was een beetje een niet gebruikelijke situatie. De hele afdeling geurde naar rijst, kip en vis. We raakten in gesprek, over eten en het was wel grappig. Binnen no time, wisten we waar ze woonde, wat ze deed, hoe de familierelaties waren, dat ze een bedrijfsongeval had gehad, hoe belangrijk eten was, ze maakten zich namelijk al weer druk wat ze ‘s avonds moest eten enz enz. Nieuwsgierig of beter gezegd geïnteresseerd als ik ben vroeg ik of ze niet weer terug wilde naar Nederland, ze had namelijk verteld dat ze in Nederland opgegroeid was. Nee dat wilde ze niet, al dat gestress, in Suriname kon ze lekker doen wat ze wilde. En dat hebben we gemerkt ;-). De Fernandes boerde ze ongegeneerd op, de etensresten werden in de prullenbak voor de verpleging gegooid. Omdat het na het eten, tijd was voor een dutje, pakte ze een behandelstoel uit de andere kamer en ging lekker met die beentjes omhoog en een kussentje lekker relaxen. Ik kon het niet nalaten om er een foto van te maken, ik weet heel erg ongepast, maar het was een te mooie herinnering aan een bijzondere ontmoeting. Had ik maar een klein percentage van haar relaxstand, misschien dat dat korte lontje dan wat langer werd………. 

In het controle-uurtje werd Xena verneveld. Dit gebeurt in een aparte kamer omdat het medicijn (een soort antibiotica voor de longen) dat hierbij vrijkomt, schadelijk is voor gezonde mensen. De verpleging en ik dragen dan ook een speciaal masker. Normaal vernevelt Irma Xena altijd, zij blijft erbij en regelt het zuurstofapparaat. Irma was er niet dus deed iemand anders het, maar zij kon er niet bij blijven omdat zij nog een andere patiënt had. Xena gaf al aan dat niet prettig te vinden omdat ze tussendoor wel eens moet stoppen om haar mond ff te spoelen. Ik mag in principe niet aan dat zuurstofapparaat zitten. Het was geen probleem, ze was in de buurt dus dan moest ik haar maar halen. Oke, dan doen we het maar zo, ik snap ook dat je je niet in vieren kunt delen. Toen Xena tussendoor moest stoppen, was verpleging niet in de buurt dus heb ik dat ding zelf maar aangezet en toen ze klaar was, moest ik dus weer de gang op (het ronddwarrelende medicijn, kan dus ook de kamer uit) om verpleging te zoeken. En toen werd ik dus aangesproken dat dat dus niet de bedoeling, dat ik in de kamer moet blijven. En daar was ie weer het korte lontje…. dat wordt nog vroeger gaan slapen vanavond.

Het korte lontje houd ik overigens voor mijzelf, ik ga niet flippen, de stoom komt niet uit mijn oren, ik ga niet stampvoeten maar ik bijt op mijn tong, klem mijn kaken op elkaar en vloek inwendig. Ik heb inmiddels geleerd dat over mijn kookwater gaan, in sommige situaties niks oplost. Probleem vernevelen ga ik volgende week, op een rustig moment, met de longverpleegkundige bespreken. Naast het slecht slapen zijn dit echter wel de dingen waar ik zo moe van word, het kost energie. Net als al dat gezeik over TOG-regeling, rugzakje, school, hypotheek, banken en verzekeringsmaatschappijen die niet meewerken enz. Het is niet anders, je hebt er mee te dealen maar het maakt het leven er niet makkelijker op.

Die Surinaamse relax-oma is zo gek nog niet……………

xAnja

PS Ik ga nu slapen, dus morgen weer fris en fruitig op, dan is mijn lontje ook vast weer wat langer!!

4 thoughts on “Dag 232 (22 juni 2011) kort lontje

  1. Malou

    Je bent zo’n topper Anja! Ieder ander mens was al uit zijn of haar slof geschoten, maar inderdaad zoals je al zelf zegt.. het lost helemaal niets op! Ik vind het maar knap van je. Morgen weer even een dagje geen ziekenhuis. Geniet er maar lekker van.
    Soms heb ik het gevoel dat ik elke keer weer hetzelfde zeg, iedereen doet dit eigenlijk. Maar toch wil ik, en ik denk iedereen met mij, elke keer weer even laten weten hoe bijzonder en sterk jullie samen zijn! Het is ongelofelijk en heel erg mooi. Het is allemaal heel erg moeilijk, maar het is wel heel fijn dat Xena zo’n lieve moeder heeft! En voor de zoveelste keer: ik ben trots op jullie. Hoe jullie je hier doorheen slaan.. daar heb ik gewoon geen woorden voor.

    En voor nu: slaap lekker! Ik hoop dat het lekker doorslapen wordt vannacht, even bijtanken!
    Dikke kus, tot zaterdag!

    Reply
  2. John en Kim

    Hopelijk heb je goed geslapen vannacht en is je lontje weer een beetje langer.

    Moest wel een beetje lachen om je Surinaamse Oma, haha! Zo heerlijk herkenbaar.
    Oh en getsie, Fernandes…

    Een hele dikke knuf! X

    Reply
  3. Mieke

    Ik moest wel lachen om de foto, wat een moeke!
    Heb je er niet gestrikt om binnenkort een Surinaamse maaltijd (voor een mannetje of 20) klaar te maken?

    Dat korte lontje is niet zo raar hoor, als je al 8 maanden in een rollercoaster zit.

    X Mieke

    Reply
  4. ellen de wijs

    Zo herkenbaar allemaal, helaas.. Ik wil jullie veel sterkte wensen voor de komende tijd. Ik hoop dat Xena volgend jaar op kamp kan, dit is zo bijzonder. Sam is nu naar Ziezozomerzooi in Brabant, en dit is zo lekker voor haar maar ook voor het thuisfront. Het hakt er allemaal wel in en een weekje met man en andere dochter is dus heel erg welkom, al mis ik haar enorm. Heel veel sterkte nog samen de komende tijd !! Liefs, Ellen

    Reply

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *