Monthly Archives: februari 2011

Dag 101 en 102 (12 en 13 februari 2011) weekend

Het weekend hebben we het rustig aan gedaan. Xena is zaterdag nog wel even naar de verjaardag van Daphne geweest en heeft zij de mooie kamer van Isabel kunnen bewonderen. En zoals Karin (moeder Daphne) de volgende dag via een vaasje bloemen en een kaartje liet weten, dat iets wat eigenlijk normaal zo vanzelfsprekend is, namelijk als gezin naar een verjaardag gaan, nu iets heel bijzonders is. En dat was het ook!

Voor het goede zijn we dan toch net iets te lang gebleven en dan merk je dat ze nauwelijks de trap op kan lopen. Het zijn ook leerprocessen, nu weet ik dat Marcel dan gewoon mee terug moet gaan om haar de trap op te tillen. Xena heeft een scoliose (verkromming van de rug). Daar had ze eigenlijk niet zo heel veel last van, met name doordat zij veel danste en goed gespierd was. Sinds zij ziek is geworden en heel lang in bed heeft gelegen, zijn haar spieren verzwakt en houden haar rug- en buikspieren de boel niet meer in balans. Dit veroorzaakt behoorlijke rugpijn en daar kunnen we nu helaas weinig aan doen behalve pijnstilling en in beweging blijven. En helaas zit dansen er voorlopig niet meer in.

Zondag is Reinette nog even langs geweest en toen hebben we gezellig aan de keukentafel een kopje thee gedronken. Dat redt Xena net, maar dan moet ze daarna weer gaan liggen.

‘s Middags zijn Sander, Jeanine en Bronty ook nog geweest, maar toen lukte het Xena al niet meer om naar beneden te komen. Boxie was er niet bij, want zij is al weer in Oostenrijk ter voorbereiding voor het NK skiën. Dat zal trouwens wel raar zijn om daar niet bij te zijn, Xena heeft het daar ook wel moeilijk mee.

Bronty ging gezellig bij haar grote nicht liggen en had de leukste vragen. Mag jij alles eten? Nee, ik mag niet alles eten. Mag jij wel een piet piraat koek eten? Ja dat mag wel………… Geweldig hoe die kinderen reageren. Van Jeanine heb ik ook begrepen dat ze regelmatig vraagt of Xena al weer beter is. Ach over een tijdje weet ze niet beter dan dat Xena ziek is. Bronty heeft Xena ook op de IC gezien en dat vond ze helemaal niet eng of zo. Apart dat kinderen daar dus heel anders naar kijken!

Bronty en Xena

Xena blijft misselijk en haar hele mond is kapot. Ze heeft wel een spoelmiddel gekregen van het ziekenhuis wat heel goed helpt tegen de wondjes in haar mond. Eten is, mede door de misselijkheid en de kapotte mond, een groot probleem. Xena mag niet teveel afvallen want dan moet ze weer aan de sonde. Ze heeft ook wel trek, maar ze weet vaak niet waarin. Iets wat ze gisteren heel lekker vond, kan vandaag de reden van misselijkheid zijn. Lastig voor haar en voor ons. Je wilt je meisje alles wel geven maar ja wat? Ook is ze heel moe, ze valt na het ochtendprikje eigenlijk vrijwel direct weer in slaap.

Die week bijkomen voor de volgende kuur, heb je dus ook echt wel nodig.

xAnja

Dag 100 (11 februari 2011) historische dag

Dag 100, 11-02-2011, is een beladen maar ook historische dag. Egypte is verlost van zijn president en ik hoop voor het land maar vooral voor het volk dat het een verbetering zal opleveren. Wij hebben vele vakanties in dit mooie land doorgebracht en steden als Cairo en Luxor bezocht, het is een rijk land door de inkomsten van het Suez-kanaal en een heel mooi land voor toeristen, het zou fijn zijn als de bewoners in deze rijkdom kunnen delen. Het zal echter nog wel enkele jaren duren voordat wij weer naar Egypte toe zullen en kunnen gaan om het zelf te ervaren.

Dag 100 van de strijd van Xena tegen leukemie, nog 630 dagen te gaan (als alles goed gaat). Xena zei vanavond tegen mij in bed, dag 100 en ik ben het nu al zat. Vandaag was dan ook geen fijne dag, nog steeds erg misselijk en eten en drinken wil nog niet echt lukken. Ik heb ook nog steeds migraine, Dana was ook ziek dus het was een echte ziekenboeg thuis.

Eigenlijk kan ik wel zeggen dat het een ongelooflijke rotdag was, er gebeuren allemaal nare dingen in onze omgeving en daar worden we verdrietig van.

Vandaag dan ook een korte update, want er valt weinig te vertellen.

Morgen viert vriendin/buurmeisje Daphne haar verjaardag, hopelijk zijn we fit genoeg om naar dit feestje te kunnen gaan, een beetje lol kunnen we wel gebruiken.

Onze gedachten gaan uit naar de familie van Plien, wiens neef op veel te jonge leeftijd is overleden. Helaas kwam de donorlong voor hem te laat. Dikke knuffel voor jullie!

xAnja

Dag 99 (10 februari 2011) MTX-spiegel

Wederom gooit de migraine de planning in de war maar hier dan alsnog het verslag van donderdag.

Als je de reden van het verblijf in het ziekenhuis wegdenkt, dan lijkt het eigenlijk net alsof je op de camping/jeugdherberg bent. Ouders lopen in hun pyama/nachtgewaad door de gangen, staan met hun toilettas te wachten om naar de douche te kunnen. De wc-rol onder de arm geklemd ontbreekt, want die is al op het toilet te vinden. Ouders lopen rondjes met hun kids om ze in slaap te wiegen en kleine peuters lopen door de gangen en je houdt een oogje in het zeil of het allemaal goed gaat. De cliniclowns zorgen met hun act en harmonica voor het entertainment. De werkelijkheid is echter heel anders, het is geen camping of jeugdherberg maar afdeling 9B waar kinderen vechten voor hun leven en ouders doorwaakte nachten hebben, vol met zorgen en witte smoeltjes hebben en donkere kringen onder hun ogen.

Onze kamer lag aan het begin van de afdeling iedereen komt daar langs en de kamer bevindt zich  tegenover het hok waar ouders de po’s en luiers in moeten leveren, dus je ziet heel veel gebeuren. Door de maanden heen zie je ook veel dezelfde gezichten en weet je welk verhaal er bij deze gezichten hoort, op de een of andere vreemde manier krijg je toch een band met mensen.

Aan Xena merk je ook dat ze meer om zich heen kijkt en belangstelling heeft voor anderen.

Het was een bewogen dag. Xena was misselijk en de pijn in de rug was nog niet veel beter. Het gekluisterd zijn aan bed, begint haar behoorlijk te vervelen. Het was ook spannend hoe haar MTX-spiegel zou zijn, de uitslag daarvan zou eind van de dag bekend zijn.

Eerst werden we nog door Dr. Rammeloo, kindercardioloog, opgehaald om een echo te maken. Dit is zo’n fijne dokter (hij was ook de IC-dokter), hij heeft ons heel goed uitgelegd wat de risico’s zijn van de trombus en nog een keer uitgelegd wat het precies is. De trombus is nog net zo groot en goed zichtbaar.  Dat is op zich natuurlijk geen goed nieuws, maar met de verdere uitleg, hebben wij hier toch een positief gevoel bij.

Dr. Rammeloo en Xena bij echo

Hij legde uit dat het een soort korstje is (ontstaan uit bloedplaatjes) en die bevindt zich in het bloedvat. De fraxiparine zorgt ervoor dat de bloedplaatjes er niet meer aan vast gaan plakken. Het lichaam zal uiteindelijk dit korstje zelf oplossen maar dit heeft tijd nodig. Onze angst dat het korstje los zal raken en een herseninfarct of hartinfarct zal veroorzaken is niet nodig. De bloedstroom in het bloedvat is richting hart en dus niet naar de hersenen, een hartinfarct wordt veroorzaakt door een stolsel in de kransslagaderen en daar zou dit stolsel niet komen. Het zou dan eventueel nog een longembolie kunnen veroorzaken, ook niet fijn maar dat schijn je wel tijdig te merken. Maar Dr. Rammeloo verwacht niets van dit alles, wel zal ze voorlopig door moeten gaan met prikken, maar daar hadden we al rekening mee gehouden. Het is zo fijn als alles duidelijk uitgelegd wordt, dat is zo anders dan in de ‘volwassen’-geneeskunde. Op de echo was alles zo duidelijk te zien, ook de stroming van het bloed.

Bovenin is de trombus te zien, er staan pijltjes bij

Ik heb een paar korte filmpjes gemaakt van o.a. haar hart en de stroming, maar die zijn te groot om te uploaden. Jammer!

De zaalarts kwam vertellen dat haar bloedwaardes goed waren, maar dat een bepaald eiwit aan de lage kant was. Dit eiwit is belangrijk voor de weerstand en nu na zo’n zware chemokuur is het fijn als dat wat hoger is, dus Xena heeft weer een gammaglobuline-transfusie gekregen.  Bij deze transfusie kun je een allergische reactie krijgen, dus zijn de controles (temperatuur en bloeddruk) in het begin erg frequent en stonden de anti-middelen al klaar. Maar gelukkig is dat allemaal niet nodig geweest.

Middelen die nodig zijn bij een allergische reactie

Terwijl deze kuur inliep (duurt 2 uur) kregen we te horen dat haar MTX-spiegel goed was, dus we mochten naar huis!!!! Joepie!!!

Marcel kwam ons ophalen en had voor Xena nog een lekker saté-schotel meegenomen, maar hoewel ze er trek in had, heeft ze er bijna niks van gegeten. Die misselijkheid blijft toch lastig.

Thuisgekomen zijn we na een korte douche allebei gelijk in bed gekropen, ik vanwege de migraine en Xena omdat ze zich zo beroerd voelde. Maar ja, als je dan beroerd bent, dan toch liever in je eigen bedje met je familie om je heen.

xAnja

Dag 98 (9 februari 2011) Contactisolatie

Zoals verwacht, was het een heavy nachtje. Gelukkig is Xena steeds weer in slaap gevallen, dus zij was redelijk uitgerust vanmorgen. En ach de kringen onder mijn ogen die trekken vanzelf wel weer weg!

Om tien uur werd er bloed afgenomen (precies 24 uur na aanvang chemo) en toen moesten we ons nog haasten want we hadden om half elf een afspraak met de longverpleegkundige voor het vernevelen. We moesten hiervoor naar de dagbehandeling, dus crossen met infuuspaal en rolstoel. Een wonder dat ik niemand heb geraakt!

Vernevelen ging goed, dus weer snel richting kamer. Vlak voordat we weggingen hadden we te horen gekregen dat Xena niet meer van haar kamer afmocht (muv ons bezoekje naar dagbehandeling dan). In een kweek van 4 weken geleden was een bacterie gevonden en daarom zit ze nu in contactisolatie. Het protocol rondom deze contactisolatie is een beetje onduidelijk en inconsequent want vorige week zijn we hier ook geweest en toen was er geen isolatie. Er is nu weer een kweek afgenomen want mogelijk is het allemaal al weer oud nieuws, maar zolang er geen nieuwe metingen zijn gedaan, blijft de isolatie staan. Wij waren hier eigenlijk best wel een beetje teleurgesteld over want Xena vindt het juist zo fijn om over de afdeling te wandelen, even de benen te strekken en op de hometrainer te fietsen. Maar ja protocol is protocol.

Helaas is Xena weer door haar rug gegaan, dat blijft toch een zwakke plek. Warmhouden en in beweging blijven is het advies, het warm houden lukt wel, maar ja die beweging is nu toch een beetje lastig. Hopelijk ontspannen haar spieren na een goede nacht slapen.

Xena is nog wel steeds misselijk, maar het eten gaat wel iets beter. Alhoewel het wel grappig blijft hoe haar smaak per dag kan veranderen. Een van de vele tassen die ik mee heb, is volgeladen met boodschappen die Xena lekker vind/vond, want vandaag wilde ze bijvoorbeeld perziken eten. Verse perziken zijn nu helemaal niet lekker als je ze al kunt krijgen, dus Marcel heeft maar een blik gehaald en daar heeft ze toch wat van gegeten. Een paar dagen geleden at ze veel Bifi-worstjes en knakworstjes op brood (heb ik dus ook allemaal mee) maar daar moet ze nu dus echt niet aan denken! Ik vind het eigenlijk wel grappig, die smaakverandering!

De rest van de dag hebben we rustig aan gedaan, we konden natuurlijk ook niet veel doen. Beetje televisie gekeken en gespeeld met de iPad.

Vannacht krijgt ze om 4 uur een medicijn wat ervoor zorgt dat de chemo sneller weer het lijf verlaat. En dan, ik meen 6 uur later weer zo’n zelfde gift. In totaal drie keer. Morgen wordt dan weer bloed afgenomen om te kijken hoeveel MTX er nog in het bloed zit (MTX-spiegel) en als die op een bepaald niveau is, dan mogen we naar huis. Dat kan dus morgenavond laat zijn, maar ook pas vrijdag of zaterdag. Afwachten dus maar!

Als het goed is, krijgt ze morgen ook nog de echo om te bekijken hoe het maar haar trombus is.

Xena ligt inmiddels heerlijk te slapen en ik ga maar hetzelfde doen of althans proberen! Zal wel weer een heavy nachtje worden!

xAnja

Dag 97 (8 februari 2011) Hoge dosis MTX

Het was een onrustig nachtje. Het is altijd wennen zo’n eerste nacht in een andere omgeving, ander bed, maar doordat Xena een grote hoeveelheid infuusvloeistof krijgt, betekent het ook veel naar het toilet. Tel daarbij op een huilend buurmeisje en piepende infusen, dan is het verhaal compleet!

Om kwart over zeven al haar Gucci-hemd (operatiehemd) aan, tanden poetsen en klaar om naar de operatiekamer te gaan. Gelukkig dit keer weer onze vertrouwde OK op de 2e verdieping. Betty was er weer en nu een leuk knuffelbeertje als kadootje. Kwart over acht lag ze lekker te slapen en een kwartiertje later mocht ik al weer bij haar. Lumbaal punctie goed gegaan en de chemo toegediend.

Rond kwart over negen weer richting 9B en kort daarna werd het eerste zakje chemo MTX aangehangen. Dit liep in een half uur in en daarna werd de grote zak MTX opgehangen. Deze zak chemo loopt 23,5 uur in. Daarna wordt er voor de eerste keer bloed afgenomen om te kijken hoe de MTX-spiegel in het bloed is, donderdag gebeurt dat weer. Tot die tijd wordt er nagehydreerd en krijgt ze meerdere keren medicijnen om de MTX zo snel mogelijk uit haar lijf te spoelen.

Die MTX is echt een vies goedje, het ziet er ook echt uit als gif en in die kleur verlaat het ook weer het lijf. Xena voelt zich niet goed, ze is erg misselijk en heel erg moe. Naast de Zofran, krijgt ze nu ook een ander medicijn dat ze in een soort kuur, de komende drie dagen krijgt (die ze ook moet afmaken).

Verpleging controleert de chemo

Methotrexaat oftewel MTX

Margreet Veening, Xena d’r oncologe, kwam ook nog ff langs om wat dingen door te nemen. Gedurende dit verblijf zal er nog een echo van haar trombus gemaakt worden. De beenmerg van de punctie van vorige week toont aan dat ze nog steeds in remissie is, er zijn dus geen leukemiecellen meer gevonden in het beenmerg. Dat is natuurlijk goed nieuws, de uitslag van het SKION komt pas eind maart.

Deze update heb ik rond 15.30 uur geplaatst, mochten er nog bijzonderheden zijn, dan zal ik deze uiteraard nog ff vermelden.

Xena slaapt nu, ze ziet heel erg wit. En als ik dan zo naar haar kijk in combi met die infuuspaal met dat vieze gele goedje en haar kale koppie, is dat echt het beeld van een kika-kind. Heel erg verdrietig, maar ja we zijn hier voor een goed doel, dus maar niet teveel aan denken!

xAnja

Het is nu 22.00 uur en het gaat iets beter met Xena. Zij krijgt weer babbels en lacht mij zelfs uit omdat ik steeds overal tegenaan loop. Overigens niet omdat ik breder ben geworden, maar omdat we een hele kleine kamer hebben (voornamelijk voor baby’s). Met twee grote ziekenhuisbedden en al onze tassen, is het aardig vol, maar ja ook wel weer lekker knus!

Ze heeft net ook met Marcel weer een rondje over de afdeling gelopen en dat gaat goed. Die andere medicijnen tegen de misselijkheid werken wel goed. Het eten en drinken gaat nog niet echt geweldig, hopelijk gaat dat morgen beter. Een van de bijwerkingen is dat je mond helemaal stuk kan gaan (chemo werkt op de slijmvliezen), dan is eten waarschijnlijk ook geen pretje. Maar ja we zien het wel en handelen wel als het nodig is.

Morgen zal Xena weer verneveld moeten worden en dat willen ze liever niet op de afdeling doen. Dat medicijn blijft namelijk in de lucht hangen en we hebben nu geen sluiskamer, dus dan komt dat medicijn via de lucht ook op de gang terecht. Als morgenochtend de chemo klaar is en Xena voelt zich goed dan gaan wij naar de dagbehandeling (poli kindergeneeskunde) om daar te vernevelen. Je mag namelijk niet met chemo van de afdeling, wel met andere medicijnen aan het infuus.

Wij gaan ons klaarmaken voor de nacht, zal wel weer een doorwaakte nacht worden, met vier verschillende zakken/flesjes aan de infuuspaal die vannacht nog vervangen moeten worden. En Xena moet bijna elk uur plassen, dus dat wordt gezellig!

xAnja

PS Bij de update over petticoat komen nog foto’s van achter de schermen!

Dag 96 (7 februari 2011) KNGF-kraamkamer en opname VU

Xena is zenuwachtig voor wat komen gaat. Een nieuwe onbekende kuur, weer onder de narcose. Het is ook allemaal veel voor ons meisje. De afgelopen dagen is ze voornamelijk in de ochtend heel erg misselijk, misschien komt dat de door de chemo die ze moet innemen, wie zal het zeggen.

Jeanine is nog even op visite geweest en we zijn naar de kraamkamer van Vanya gaan kijken. Vanya is een KNGF-hond, blonde labrador, en woont bij onze vrienden Milou en Marcel. Als alles volgens planning verloopt, krijgt Vanya volgende week pups. De ‘kraamkamer’ is nu klaar en de werpkist, weegschaal, warmhoudbakje staan. Heel bijzonder om dit van dichtbij mee te mogen maken. Deze puppen zullen na 7 á 8 weken naar puppy-pleeggezinnen gaan, waar ze voorbereid worden op hun KNGF-opleiding.

Het was trouwens nog een hele onderneming om met Enzo aan de riem, Xena in de rolstoel tegen de wind in langs de weilanden te lopen. Gelukkig hadden we op de terugweg windje mee!

Thuisgekomen nog even snel boodschappen doen, douchen, tassen inpakken, en een hapje eten. Nog even een gezonde maaltijd voordat we vertrekken. Het waren dit keer weer heeeeeel veel tassen, het is eigenlijk genant, maar ik heb het echt allemaal nodig.

Bagage voor een paar nachtjes VU

In het ziekenhuis ging het aanprikken beter. De Emla-zalf hebben we met een gaasje vastgeplakt en dankzij de lange naald (Gripper) viel het aanprikken wel mee. Bloed is afgenomen en deze waardes waren goed, dus de chemokuur kon doorgaan.

Ook hier de iPad, mijn schatjes samen

Nadat Marcel en Dana weer naar huis zijn gegaan, is het infuus ook hoger gezet, dus het zal wel een nachtje worden met veel toiletbezoekjes! Morgenochtend om 8 uur lumbaal punctie, daarna start de 24-uur chemo!

xAnja

Dag 94 en 95 (5 en 6 februari 2011) weekend

Zaterdag hebben we weinig tot niets gedaan. Ik had migraine en Xena was nog heel erg moe van de afgelopen dagen dus geen visite en niet op pad, maar rust.

Omdat we zaterdagavond niet naar de verjaardag van Mark en Mitzy konden en zowel Xena als ik ons zondag een stuk beter voelden, zijn wij ‘s middags op visite gegaan. De bedoeling was eigenlijk alleen een taartje eten, maar het was zo gezellig en Xena voelde zich goed, dat we uiteindelijk ook nog zijn blijven eten. Tegenwoordig gaat de iPad ook mee op visite en op een gegeven moment waren we allemaal bezig met een spelletje op dat ding. Vroeger ging je een bordspel doen, nu samen op de iPad. Ach wat maakt het uit, als het maar gezellig is.

Met z'n allen een spelletje doen op de iPad

 Thuisgekomen was Xena heel erg moe en had ze pijn in haar rug, dus snel naar bed toe. Thuiszorg kwam niet veel later voor de prik. Xena ziet best wel op tegen de komende ziekenhuisperiode. Ze heeft nu weer een beetje geproefd van het gewone leven en dan is het natuurlijk enorm balen dat je straks weer zo ziek gaat voelen. Ook ziet ze op tegen de verveling en de hele dag in dat bed liggen. In principe hoeft ze niet in bed te liggen, maar je zit wel vast aan een infuuspaal, dus echt vrij ben je niet. We kunnen een rondje wandelen over de afdeling en ze kan wel naar kinderstad, maar daar vindt ze persoonlijk niet zo heel veel aan. Het is vooral voor kleinere kinderen een geweldige locatie en er staan wel allemaal computers en er is een speciale internethoek, maar wij nemen zelf altijd een laptop mee. Het is denk ik ook te confronterend, daar zie je dus lotgenoten.

We zien wel wat we tegen de verveling gaan doen. Morgen maar wat schoolboeken uitzoeken die ze mee kan nemen. Het is ook wel spannend want het is een nieuwe, onbekende kuur. We weten dus ook niet hoe Xena hierop gaat reageren. Laten we maar hopen dat het mee zal vallen en we gaan er gewoon weer een gezellig weekje van (proberen te) maken!

Zo nu nog even genieten van ons eigen bedje, want dat is de komende dagen ook weer afzien!

xAnja

Dag 93 (4 februari 2011) Petticoat

Of het nou een reactie op de drukke dagen hiervoor was of misschien de spanning voor wat komen zou, maar Xena werd niet lekker wakker. Ze was moe, zag heel wit en erg misselijk. Zelfs de Eric (van de thuiszorg) viel het op. Ik heb Xena iets gegeven tegen de misselijkheid en zij is weer in slaap gevallen. Toen ze wakker werd, voelde ze zich nog niet veel beter, maar ze wilde het toch gaan proberen, want het was te leuk om af te zeggen.

We zijn namelijk naar de musical Petticoat geweest in theater Carré in Amsterdam. Niet zomaar een gewone voorstelling maar een doorlooprepetitie. Wij waren dan ook (naast de regisseurs en technici) de enige bezoekers in de zaal. Hoe kicken is dat…………

Rosalie de Jong (bekend van o.a. op zoek naar Mary Poppins) speelde de rol van Pattie en zij deed dit geweldig. We hebben genoten, alles zit er in dans, show, geweldige zang, humor en veel emotie. Er zit een nummer in dat zo emotioneel is, dat de tranen bij mij rijkelijk vloeiden. Dat is theater zoals het hoort te zijn. Een echte aanrader dus! Het is overigens wel heel apart om in zo’n lege zaal te klappen voor de spelers.

Freek Bartels zat ook in de zaal en kwam Xena gedag zeggen en ook vanaf het toneel werd zij begroet en kwamen er spelers naar haar toe. Ook de dance captain Kok-Hwa Lie begroette haar en hij had nog een speciale groet namens Marc van der Linden. Xena begint al een aardige BN’er te worden. De regisseur Paul Eenens en Annemieke Delis kwamen ook nog even met ons praten en wat dingen uitleggen. Annemieke heeft ons na afloop nog meegenomen achter de schermen en dat was ook een geweldige ervaring. Als grande finale kwamen Chantal Janzen en Marjolijn Touw nog even met ons babbelen en werd Xena zelfs geknuffeld door Chantal. Leukemie heeft toch ook zo zijn voordelen want dit was toch wel een hele bijzondere ervaring!

Freek Bartels en Xena

Kok-Hwa, Xena, Annemieke en Paul

Marjolijn Touw en Xena achter de schermen

Chantal Janzen en Xena

Onze meiden met Chantal en Marjolijn

Tot slot kregen we nog een programmaboekje met daarin allemaal handtekeningen en lieve teksten van de aanwezige sterren. We hebben gevraagd of ze ook nog iets op het blog willen zetten bij de BN’ers. We gaan er trouwens een categorie bij maken, Xena op de foto met een BN’er!

Een van de pagina's van het programmaboekje

Zaal van Carré gezien vanaf het podium

Achter de schermen

De pruiken

Deel van de kleding

Rekwisietenkast

Lieve Pien, Jeroen en Margo heel erg bedankt dat jullie dit voor ons geregeld hebben!

Het was een topdag, zeer vermoeiend maar het was het meer dan waard!

xAnja

Dag 92 (3 februari 2011) Naar school!!!

Het is gelukt………… Xena is naar school geweest! Ze voelde zich goed dus we hebben de gok genomen en zijn naar school gegaan. Het was een groot succes. Xena ging bij haar vriendinnen zitten en het was net alsof ze niet weg geweest was. Deze week is het presentatieweek op school en haar vriendinnen hadden een liedje/dansje gepresenteerd en dat was zo’n succes dat ze het voor Xena nog een keer gedaan hebben. Het was heel erg geslaagd. Er werden vragen gesteld aan Xena en de sfeer was heel ongedwongen. Vlak voordat de bel ging, zijn we naar de lerarenkamer gegaan en daar heeft ze nog wat docenten gesproken. Het was een zeer geslaagd uitstapje en Xena is nu nog gemotiveerder om weer het schoolwerk op te pakken. We hebben nog gesproken over de mogelijkheden om via een webcam lessen te volgen, dit gaan we volgende week verder onderzoeken.

Toen we thuis kwamen, was Xena heel moe maar wel heel blij dat ze was gegaan. Weer een overwinning voor onze topper!

xAnja

Dag 91 (2 februari 2011) Meester Ben

Xena voelt zich goed. Wel een beetje stijve heup door de punctie. Het is ook niet niks als ze met een appelboor in je bot zitten.

Vanmorgen is meester Ben op visite geweest. Meester Ben heeft Xena in groep 6 en 7 lesgegeven, een hele fijne man. Omdat Mandy en Kiki geen school hadden, hebben wij gevraagd of zij ook wilden komen. Het was een leuke verrassing voor hem.

Het was heel gezellig en we hebben leuke herinneringen opgehaald, zeker toen een oude klassenfoto tevoorschijn gehaald werd. Xena heeft het nog vrij lang volgehouden.

Samen met meester Ben de klassenfoto bekijken

Kiki, meester Ben en Mandy

Uitleg over de kanjerketting

‘s Middags kwam Reinette nog even langs en toen heeft Xena het geld geteld dat Presley voor haar had opgehaald met een heitje voor een karweitje. Het was een giga-bedrag van ruim € 104. Presley nogmaals heel erg bedankt, je bent echt een kanjer!

De opbrengst van Presley haar actie!

Samen met Dana toen nog de wensenpot geteld en ook dat is al een groot bedrag. Haar wens is nog steeds om met ons viertjes naar Amerika te gaan als alles achter de rug is. Het begin is er!

Geld voor de wensenpot

Als ik me nou iets beter zou voelen, dan was het bijna een perfecte dag geweest! In ieder geval voelde mijn meisje zich goed en gezellig aan de keukentafel geld tellen, is toch ook wel een feestje.

xAnja