Dag 105 en 106 (16 en 17 februari 2011)

Met uitzondering van de ontzettend leuke verrassing van Milou waren het 2 waardeloze dagen. De misselijkheid is zo heftig dat Xena niks meer binnen kon houden. Zelfs een slokje water kwam er met dezelfde vaart weer uit.

Je zag haar meer verzwakken en ze bouwde weer een muurtje om zich heen. Zo van stoor me niet, ik heb genoeg aan mezelf. Voor ons is dat inmiddels het teken dat het echt niet goed met haar gaat.

De afgelopen dagen heb ik steeds contact gehad met het VU en donderdagmiddag belde Dr. Veening dat het misschien beter was om Xena op te nemen. Volgende week heeft ze weer een zware chemokuur (hoge dosis MTX) en dan moet ze wel aangesterkt zijn. Helaas was er op 9B geen bed vrij dus werd er een kamer in het Kennemer Gasthuis gereed gemaakt. Dr. Adeel verwachtte ons al. Er werd bloed afgenomen om te bekijken hoe met name haar trombo’s waren in verband met het inbrengen van een sonde. Deze waren goed, Hb was iets aan de krappe kant 5,6 maar kon nog net.

Helaas lukte het tot twee keer aan toe niet om een sonde in te brengen. Xena moet hiervoor namelijk wat drinken en dat in combinatie met een geïrriteerde maag, gaat niet goed, hetgeen resulteerde in een sonde die er via de mond weer uitkwam. Na poging 1 heb ik gezegd dat we het nog één keer zouden proberen, maar dat er dan maar een plan B moest komen.

Voor de maag en darmen is het prettiger als ORS via de mond binnen komt, maar als dat niet gaat dan moet het maar via een infuus. In het Kennemer Gasthuis prikken de kinderartsen de PAC aan, dus moesten we wachten op een kinderarts die vanaf huis moest komen, het was inmiddels al wat later op de avond.

Het aanprikken ging goed en na het geven van Zofran via het infuus voelde Xena zich ook wat beter. Eten zit er nog niet echt in, maar een slokje water lukte wel.

Het Kennemer Gasthuis is vanaf mijn jeugd al ‘mijn’ ziekenhuis en ik heb er ook al heel veel weken gelegen, dus ik voel me er redelijk thuis. Het is dan ook heel vreemd te ontdekken dat ik verlang naar het VU. Xena heeft die band met het KG helemaal niet, dus voor haar is het dubbel wennen. De zorg is prima, alle vertrouwen, maar je merkt wel dat ze niet helemaal ingesteld zijn op kindjes zoals Xena. Xena heeft ook wel wat ingewikkelde dingen zoals chemo en fraxiparine in niet normale doseringen. Gelukkig sleep ik altijd alles zelf mee, van infuusnaald (lange gripper) tot aan pleisters en het wordt ook nog allemaal gebruikt. Helaas zal het nog wel vaker voorkomen dat we hier naartoe moeten en zal dit ook snel genoeg gewend zijn. Wat wel minder is, is dat je voor je televisie moet betalen en er is geen internet. Wat zijn we dan verwend met de voorzieningen in het VU. Gelukkig hebben we van Michael een dongle gekregen zodat we in ieder geval het blog kunnen bijwerken en natuurlijk nog uitzending gemist kijken. Dank je wel Michael, wat zouden we zijn zonder internet!

Omdat Xena nog in contactisolatie zit, hebben we een eigen kamer. Een klein kamertje voor het slapen en een soort voorkamer (sluiskamer) waar onze spullen liggen. Ook hebben we een eigen badkamer, weliswaar een heel kleintje met een babybadje als ‘ligbad’, maar we hoeven hem niet te delen, altijd fijn. Alle knuffels zijn alweer uitgestald en zo langzaam aan creëren we weer een thuisgevoel.

Xena is moe, moe van de afgelopen week, moe van alle indrukken. Zij viel dan ook makkelijk in slaap.

xAnja

O ja, via twitter houden we jullie op de hoogte van de laatste ontwikkelingen @anjahuizinga en @xenahuizinga!

6 thoughts on “Dag 105 en 106 (16 en 17 februari 2011)

  1. Ellen

    Dappere Xena en Anja,

    Tjeetje… wat hebben jullie een week achter de rug het valt allemaal niet mee zo ga je
    lekker met leuke berichten, Ipad en vriendinnen en zo lukt plotseling helemaal niets meer.
    Hopelijk gaat Xena zich beter voelen en kan ze aansterken voor de volgende
    chemo kuur.
    We blijven jullie volgen via je blog en anders via Amber’s twitter!!!.
    Heel veel sterkte meiden jullie kunnen het!!!

    Knuffel van ons allemaal

    Reply
  2. Anouk

    lieve xeen!
    wat een rot week! en wat vervelend dat de sonde er weer in moet:(
    veel sterkte aankomende week!
    ik mis je
    liefs, Anouk x

    Reply
  3. Jessica

    van de nood een deugd maken, van een ziekenhuis een thuis…Anja je doet het allemaal, heb diep respect voor je. Dat de rek er dan regelmatig ff uit is, is ook begrijpelijk. Wel fijn dat je je thuis kunt voelen in het KG al zal het VU anders voelen als primair behandelend zkh.
    Elke dag gaan jullie door mijn gedachten, vandaag een beetje extra
    (((knuffel)))
    Jess

    Reply
  4. Dorette

    Ik had je al op aanraden van Chris gevolgd op Twitter en al gelezen dat het niet echt lekker gaat. Meer dan positieve energie jullie kant opsturen kan ik niet, maar dat doe ik dan ook. Tenminste ik probeer het iedere dag.
    Waardeloos dat ze zich nu zo zwak en misselijk voelt.
    Ik hoop echt dat het van tijdelijke aard is.
    Dikke knuf voor het meiske ( en voor jullie ook)

    xxx Dorette

    Reply

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *