Voorgeschiedenis

Op vrijdag 8 oktober 2010 kreeg Xena enorme pijnen in haar benen, zo erg dat we ‘s avonds naar de huisartsenpost zijn gegaan. Xena is toen onderzocht, maar er kon niets gevonden worden, dus ging men uit van groeipijnen. Groeipijnen komen aanvalsgewijs en volgens de dienstdoende huisarts kon zij die nacht nog meer pijn krijgen en inderdaad had zij ‘s nachts ook nog veel pijn. Dit waren echter geen echte aanvallen, maar meer een constante pijn. Het zat ook niet op een plek maar de pijn wisselde een beetje. Die zaterdag hebben we nog de verjaardag van Dana gevierd, maar Xena is maar heel even beneden geweest. Zondag hebben ook nog een beetje zo doorgesukkeld, totdat ze ineens koorts kreeg. Wij vertrouwden het niet, dus hoppa weer naar de huisartsenpost. Dit keer was het geen groeipijn maar overbelasting en zat het probleem meer in de spieren/pezen. Het verhaal klonk op zich aannemelijk, ook omdat de koorts ineens verdwenen was, maar er bleef toch iets knagen in mij.

De daaropvolgende week hebben we Xena thuisgehouden van school en dansen om een beetje bij te komen van die heftige pijnaanvallen. Met paracetamol was de pijn draaglijk voor haar en met veel rust is ze de week goed doorgekomen, dus op maandag weer naar school. Voor ballet was te moe, ze viel zelfs na school op de bank in slaap. De pijn in haar benen wisselde nog steeds. Op vrijdag 22/10 een afspraak met de huisarts omdat we het niet vertrouwden. Hij kon ook niets geks vinden, maar vond wel dat ze er bleek en moe uitzag. Dus er werd bloed geprikt, want misschien had ze wel de ziekte van pfeiffer.

In de herfstvakantie zijn we met de familie Burger nog een paar dagen naar Hof van Saksen geweest en daar merkte we dat ze steeds vermoeider was en weinig energie had om lekker te gaan zwemmen. Ook hier viel ze overdag op de bank in slaap. Woensdagavond kreeg ik dan ook de kriebels, dus de eerste activiteit die donderdag was bellen naar het huisarts voor de uitslag. De assistente vertelde al dat haar Hb laag was en haar bezinking hoog, maar de huisarts zou terugbellen. Dit deed hij inderdaad en hij vroeg ons om de volgende morgen naar de praktijk te komen omdat hij haar nog een keer wilde nakijken en dan overleggen met een kinderarts. Zo is het ook gebeurd en nadat de huisarts met de kinderarts had overlegd, kregen we te horen dat het geen leukemie was omdat er dan andere waardes zouden moeten zijn, dit was vrijdag 29 oktober. De conclusie van de kinderarts was, bloedarmoede en we kregen een recept voor een ijzerpreparaat. Een hoge bezinking bij een kind schijnt nogal te kunnen wisselen waardoor hier niets mee gedaan werd. Dat weekend nam de pijn toe, ze ging steeds moeilijker lopen en Xena werd steeds bleker en vermoeider, dus maandagmorgen gelijk contact opgenomen met de vervangende huisarts (de praktijk van onze eigen huisarts werd namelijk verbouwd). Deze huisarts vond ons overbezorgd, maar omdat er in haar status stond dat als de klachten zouden aanhouden er een verwijzing voor een kinderarts gegeven zou worden, deed hij dat ook. Maar hij maakte zich geen zorgen, het was niets ernstigs. Hij vond het zelfs maar raar dat Xena moest huilen. Thuisgekomen gelijk gebeld en een afspraak gemaakt voor die vrijdag erop.

Maandag op dinsdagnacht kon Xena niet slapen van de pijn en was het voor ons klaar. Dit kon zo niet langer, hier moest naar gekeken worden. Na diverse telefoontjes mochten wij 2/11 om 14.00 uur bij dokter Winkel (KG) komen. Na uitvoerig onderzoek kon hij ook niet echt zeggen wat het was, maar hij vond terecht dat wij ons zorgen maakten. Hij stelde een uitgebreid bloedonderzoek voor en er werden foto’s van haar knieën en heupen gemaakt. Ook kreeg Xena andere pijnmedicatie. De volgende dag woensdag 3/11 kregen we een telefoontje van de kinderafdeling of wij naar het ziekenhuis wilden komen. Meer hoefde er niet gezegd te worden, het was voor ons duidelijk, dit was niet goed.

Dokter Oren had namelijk een telefoontje gekregen van het lab dat er aanwijzingen waren voor leukemie, een beenmergpunctie moest uitkomst bieden. Er werden foto’s gemaakt van haar longen en de verwijzing naar het VU werd klaargemaakt. Donderdagmorgen om half negen moesten wij ons melden, waarna Xena onder narcose een beenmergpuntie en een lumbaal punctie kreeg, tevens werd er een portacarth (PAC) geplaatst. De beenmergpunctie wees inderdaad uit dat Xena acute lymfatische leukemie had. Het gevecht kon gaan beginnen…………….

7 thoughts on “Voorgeschiedenis

  1. hannie rutte

    jeetje wat komt dit verhaal mij bekend voor
    eerst van het kastje naar het muurtje ,dan de artsen die je nog steeds geruststellen met ,het zal wel meevallen , terwijl je zelf het gevoel hebt dit zit helemaal niet goed en dan de harde waarheid , je moeder instinct blijkt helaas te kloppen.
    heel veel sterkte voor jullie allemaal.

    Reply
  2. André & Monique

    Nog een dikke duim voor jullie dat jullie de strijd zijn aangegaan voor Xena! Jammer dat je tegenwoordig schijnbaar altijd moet vechten bij de doktoren!

    Reply
  3. Nandy

    Hoi An, Xena, Dana en Marcel

    Wij waren zaterdag zo vereerd met de 1e knuffel van Xena, hoe kwam het zo weer uit !
    Morgen ga ik even bellen voor een en ander, ik laat zsm horen !
    Het zal de komende dagen wel druk voor jullie worden in het ziekenhuis, je weet het ze zijn nooit klaar, wat fijn dat Xena wat gegeten heeft.
    Sam was zwaar onder de indruk van alles, maar dat hij zo kon spelen dat hij nooit gedacht in een ziekenhuis, heerlijk he zo’n onbevangenheid nog.
    Veel sterkte en liefsvoor de komende dagen, zeker ook voor Marcel en Dana, jullie zien ons weer snel.
    Groetjes, Nandy

    Reply
  4. eva

    Jeetje he wat een vreselijk verhaal maar ik weet zeker dat alles goed zal komen met Xena! heel veel sterkte xeen!! je kunt het!!!

    Reply
  5. Ron en Michelle

    Ook al kunnen jullie ons maar oppervlakkig maar wil jullie laten weten dat we erg met jullie mee leven en wensen jullie heel veel sterkte .

    Reply
  6. Angelique

    ik wens jullie heel veel sterkte toe .Ook mijn zusje der kindje Guy vecht in het Emma ziekenhuis tegen een Rabomyosarcoom.Ze werden steeds van het kastje naar de muur gestuurd voor der aktie kwam zo zie je maar ouders hebben vaak gelijk als der iets niet klopt .groetjes Angelique

    Reply
  7. Mariell

    Via kanjerGuusje haar website kwam ik bij de links deze website tegen.
    Ik heb dit verhaal gelezen en krijg er kippenvel van.

    Ik hoop dat alles ”goed” ( voorzover je dat zeggen kan ) met je gaat.
    Je bent dus al een tijdje bezig met de chemo’s en andere onderzoeken en behandelingen. Hoop dat de chemo’s aanslaan en dat het goed gaat komen.

    Je kan het meid, je bent een sterke persoonlijkheid heb ik gelezen in alle verhalen.
    Zet hem op, ook voor de volgende week, de nieuwe kuren .

    Lieve groet Mariell

    Reply

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *